Based on untrue events.
The first step on one’s land, a cockroach on the street cleans up a glowing cigarette after a white man. This insect can survive an atomic bomb blast, but if you put it in a bottle of war smoke and lock it in the bottle, it won’t survive before it works out a settlement. I’m in Asia, and fortunately the Trans-Siberian Railroad doesn’t get here. When people tried to reach Thailand from the other side of the globe against the flow of time, something once reached right next door to Vietnam. But I don’t want to fly that way, it’s easier for me to survive jetlag toward the side of the future and love. I’m standing at the station next to a portrait of a nameless royal couple, next to a locomotive, a heavy huge bald worried head and sweat is running off it. Entrance to the station in Ciotat 1896, with given colours to the story. I recognize this black and white mouth and praise Ukraine, because all I can say is positive, and it’s best if I shut up because someone will interpret it as irony.
Thais survived the impact of a Russian missile that ricocheted into their country in 2045, by accident, as with prostitution for soldiers and the first cowboy who opened a nightclub. Undoubtedly, Bangkok looks like a cyberpunk city where technology is not only used for exploitation but also for defense against it. Killing two koi carp with one bullet, zero in the bathtub before Christmas. From what I’ve heard they’ve accepted adversity with a table full of food, with their position in the hierarchy, rather than meddling in place and time. The koi carp have been left-put on sacred hotel images of luxury and swimming between neon lights. Monks with Buddha tattoos in a place of an anchor sleep at bus stops on the Syrian border and wait 500 years to enter Christian time with a pilgrimage of a new era of clay figurines capitalist Buddhism. Nay, it turned out that when they slept with money from pottery they could buy visas from the Polish embassy. The Buddhists have piled up a mountain of velvet sand in their hourglass for other countries to make mistakes. Build temples on hills and flee solar clocks in caves, let the tide engulf sandcastles. We have a few lives, no time to rush, in the worst case scenario we will invert the hourglass.
No no no no, pim pim – merchants, janitors, homeless people talk to me, encouraging me to have Mr. Pat’s post-deluge porridge from backworld, from post-apocalyptic worlds of course. We both make fun of each other, we both enrich on each other, me spiritually. Small has the morale a ghost without a full belly, so it’s me who pays in thirty-two small denominations dropping into an equal number of containers. For him, viper venom is a daily rice, he knows very well that you don’t suck it out with your mouth. If you want to pass on a curse, you spit in the enemys throat, and it generates all sorts of sounds from crackling, whistling to the murmuring of a Poltergeist and tattooing Sak Yant by a Buddhist monk while screaming like an slaughtered duck on Chinatown at five in the morning. We exchange amulets uninhibitedly and whip each other’s backs with whips made of live snakes and Thai baths without much attachment to the benefits of the material world, because the queen of earthly pleasures is not our queen. But you can’t talk about that either. As I said, we both line our pockets, venom is used in medical matters. “Toxic relationships” is a big oversimplification, this poisonous decoction of people’s words is more of a defense formation. A dog that barks a lot does not bite, a dog that no longer barks because a jaw have ate him, does not bark.
Combras in comparison to dogs are so eminently dumb as they hiss that the concept of slimy and cunning seems to stem from human fear which we work off with latex resembling reptile scales, reptiles that stand watch our temples. Ouroboros on the solar plexus, I shed my skin by riding figure-eights knots in a tuktuk to the address of a bar that serves shots with the beating heart of a light-headed corn snake. Someone takes off their pants. Lyrical chorea, syllabic alphabet on the walls of the pub like Russian carpets.
Banana leaf skunk, an armor from an elephant’s ear. A few breaths per minute, four centimeters per hour, according to the speed of the bamboo’s growth, bamboo torture like elephant’s movement, perched and endowed with an opportunity to watch as nature’s cash register rustles and a phallus of the horny tourists engorges with blood. Will I survive longer here if I breathe slower? The city is buzzing my old egg, so I snort oil a.k.a. domestic medicine and have oxygen like dinosaurs. Here you can’t go slower, you have to inhale artichoke menthol and moldy fishes. The drive belt of the scooter rattles, the rubber heart shunt of the moving world bursts with excitement, enchanted in the immovable stones suffocating creatures flow now with cold blue crab blood under the bite of a spider with the colors of a yellow porsche with darkened windows. With the speed of an oiled engine, a pimpong ball ejaculates from the vagina of a Burmese refugee. Decide whether you will return, decide if she will return. Micro and macro-wet, fiercely quantum entangled, the amber trail and mutual benefits in the bullion on the trade route. The tear of a mermaid tempting you toward a clubby (go-go!) lonely island with pole dancing, priceless commodity. Women choose prostitution and guys choose plastic surgery – they undergo transitions because being a woman is more profitable. What about men who are looking for a woman? This is where the incels cook up the ideological gravy.
À propos, the food on the table doesn’t end, so you can’t walk away from a table full of food. Prison is food, durian smells of prohibitions like grenades and guns, and tastes like vanilla extract. It’s so cheap that it’s worth spending money on, so I bite a stone and support the mango fruit of international cooperation. The news of what’s going on here will maturate in time for export, but they’ll probably use pesticides anyway.
The old lady bangs a stick into a tree like Viking children who play berserkers under the influence of psychedelic mushrooms, the tribe converges, raids, and let them strike to quench this artificially created desire to see phantom natives. The feet of a fertilizer-maintained tribe of Karen with long bracelet-clothed necks that pace the increasing rhythm of your heartbeat that doesn’t want those thong sandals to go your way. You pay for the performance, the rain dance, even though you didn’t want it, the rest of the guilt I’ll take with me to cold countries with the price of icy chilling bus air conditioning. Smiling you leave. Plastic souvenirs from China distributed by a pimp, they are sold in pouches, sold in villages full of exotic chilling mud and tarnished Chinese cars. A barbie doll with a Peruvian bell cap. I’d be happy to buy a figurine of the Athenian panthenon if you don’t have the Eifel Tower on the stall. Giraffe moms draw themselves to full height for photos, their daughters not so much, as their necks not yet that long and both feet on the ground, not submissive to their land. Anyway, they are afraid of monkeys. The older they get, the more absent-minded, and the more their voice gets dwarfish. Welcome to the Switzerland of Asia with gardens full of ceramic gnomes. Women put bracelets around their necks to survive, because they no longer know how to use tools other than tourism, and they don’t even understand it, and no wonder, because when someone tries to understand Thailand he/she doesn’t understand it either, and we haven’t come here from the conflict on the Burmese border.
A lady about the size of a mummy sells clothes after dead soldiers. Little wonder, I haven’t seen a single one, and apparently trampled about a hundred by accident. A Chinese artisan collects mustangs after dead soldiers from America, behind the temple, behind the whole spectacle nature decomposes and creates a feed for everything retro, mustang cars with a horse logo he drives only to visit his ponies. They will run their own paths, not on toll highways. The new generation of the horse, the Pony and the snowflakes. Orange lightning on the horizon as my newfound pal shifts gears and speeds up to the music of the Thai intro to a new soap opera. Smoothie with ice sweats from the sensation. I pay a local to release the bird, watch it puntcture like a baloon due to the k pop song from karaoke.
I have an impression that here a private artistic expression usually ends at a cafe with beautifully groomed cats, or a bubble tea stall. Anarchism and climate warfare apparently begins where a rainbow with a pot full of coins begins. In Thailand, no finger is pointed at the rainbow, no one gets there, created by the monsoon, it does not bestow a hail of crop-nourishing white angel sperm on the holders of the kitchen pot, but quite the opposite. The fingers and penises of unfaithful will be cut off and thrown into the pot of tom yum stock, and then killed with bamboo chopsticks with fish balls carried by the tornado along with the falling frogs. The ducat, in the form of a tip, falls into the soup, and the ducat, like a pebble, sits on the bottom between the lemongrass and the cut-up big fish. Whoever bites the coin during the meal is lucky. A lily flower protrudes from under a fluke’s gills, and a farang takes a picture. We are dwarves from the end of the rainbow, impossible to fit into black and white feng shui. We need to be caught, but in such a way that we don’t wipe the powder off our whitish cheeks after surgery to remove freckles. My buddy’s friend told me that when she heard that in Europe we use solarium to get a tan, the dragon stopped protecting a temple.
A pop cover “Shape of You” plucks from the fan’s ventilator so that I can feel at home, a spiritual exotic alternative to my bundle of heritage brought by an airplane. I room divide my ears with a military hat. I love this place with my lungs full of sauna temperature and the resulting sweaty aggression that seems to motivate me less than the joy of being a part of this universal force carried on the back of this enlightened one, the one who shines with gold on top of the mountain, where it is possible to take the elevator to his head, because here everyone deserves a contact with him. I weave rice between the bulbs of my braids and smuggle myself up the mountain in front of the image of the watchful king. Buddha is the best surveiliance, thanks to him I don’t commit misdeeds and started to believe.
I settled in the house of the spirit of the house with an elevator, a small fortress of guarded domestic peace and shoe removal rules in the temple. You can get here by tuk-tuk if you bargain well enough. Every tuk-tuk is licensed, you can experience enlightenment in uniform, and if you don’t you’ll be usurped out by faster men, burned a paper uniform with the sleeves torn off for desertion at your arranged funeral, and turned into a rooster. The transportation mafia, after accepting 100 bath lashes you return home to leave jobs for others who are ready to squeeze 6 people into one couch of an enlarged scooter. Besides, you don’t need to earn more yourself. I’m turning away from the gecko because it’s examining the vertical axis with its tongue and it reminds me too much of the way the single-axis earth moves. I stopped walking here a long time ago, because the infrastructure doesn’t allow for long walks and the fact that the compass jives me starts to be pleasing. It takes me where I want to go, so I hope to also write this report as I wanted to.
A big plastic shrimp on the coast, a warm salty sticky breeze, cab drivers snort nostril menthol creating their own ventilation in a windpipe commonly called a trachea, clean from lack of tobacco consumption and full of sneezed out parts of ginger. An inhaler of natural extracts helps with concentration and for motion sickness, so you have nothing to fear when entering a gas station restroom where a reptile Varanus lurks. Cats converge around you as if to catmint, but they are so well-behaved that they don’t steal, and it was meant to be that after eating dried gluten from foreign markets operating unprofitable out of season they walk around like pregnant and drowsy. National selfless coeliac syndrome. Thais don’t greet with bread and salt, but with a worm, and at this point they are about 500 years ahead.
In the cave I’ve ventured into, the water grows at a fork in the road and I don’t think I have a way to get back, however because of that water is no longer anything with a different temperature than my body, it’s the most obvious state of matter in which you are slow and strive to be even slower. Typhoon would come in useful, so I don’t turn away from the running gecko before I make my way toward the higher dry passage. The water rising quickly, I look gecko straight in the eye until the sun from its glittering pupils scorches and burns away my tattoo, a mistake from my teenage years that I wish I could get rid of before reincarnating. Every time the tattoo prickles there is a tide of enlightenment, a tide that doesn’t let the water flow to shore and doesn’t push the water apart, because a social exclusion in this culture is not because of paranoia, but understanding, and of course no one you read in the holy books walked on water, but meditated and waited until it flowed away on its own. The boys from the “Boars” team were stuck in a cave in a mountain looking like a reclining Buddha with breasts. Jesus wouldn’t have come out of it with his own powers either, because he couldn’t dive and didn’t have breasts. It’s like a pilot born in an airplane suddenly being deprived of a vertical axis in the way he flies. Reconciling with the place and time, I choose from the puddle of fuel number 91 that probably drips from the busy streets above me and hits the moral code in me. I separated the wheat from from the chaff and with my hands folded into the form of a bowl, the flood is being swept away behind me. The spirits took pity. On the liquid-free shore of my cave, I scoop up squid recognizing their lairs through bursting bubbles of mixed air and sand from crushed shells. Crabs scuttle and bolt at the sight of me, like when I ran over the shoal with a cracked tank and vomited a rainbow of contamination. I’m not surprised at all, I’d be vindictive here too, my reaction to paradise islands and turquoise beaches is a rash of fuel and garbage, such attractions as saigons in old oil I take in exceptionally wrong way up. My hair has turned green and my skin is orange, so when I emerge from this cave dormant in a diving mask it will probably be next to a figure from the deepest Buddhist hell. Where tourists pee on paradise islands and caves is one big repression. I tear off flakes of the peeling skin and stick them to the cave walls like golden pieces to a Buddha statue, praying with the incense I lit on in the enclosed space, praying that I won’t die from overheating when I open the windows and blow out the air conditioned air with it.
I am constantly hungry here, as if I have a malignant imp in place of a tapeworm with. typhoid fever after drinking water from the sewage system, and whats surprising since I’m here, I drink water only from the spring. The spirits here are very voracious, they say that Coca-Cola goes perfectly with guts. The people here, on the other hand, are very generous, not a few minutes after I drowned, I already got seveneleven candy and my favorite kind of rice noodles. The rice vodka drips on my unconscious forehead like Chinese torture, after a distracted Thai wandering around thinking about the lottery knocked over the flask with his elbow. It’s so stuffy in here that my then-current clothes refuse to dry, and if I leave them overnight some other ghost might customarily stain them, and I’d rather go into the books as a clean person. It’s like dancing with the bar getting lower and lower, I have to defend my own corpse for a while yet. I’m dancing with the old bats ghost, I’m eleven years old again, and my satisfied engorged pimples on my face are again aiming at a new goal.
Oparte na nieprawdziwych wydarzeniach z Tajlandii.
Pierwszy krok na ziemie czyjeś, karaluch na ulicy sprząta żażącego się papierosa po białym. Ten owad potrafi przetrwać wybuch bomby atomowej, ale jak się go włoży do butli z wojennym dymem i zamknie w butelce to nie przeżyje zanim pójdzie na ugodę. Jestem w Azji i całe szczęście kolej transyberysjka tu nie dociera. Gdy ludzie próbowali doleciec z drugiej strony globu pod prąd czasu, to coś kiedyś dotarło zaraz obok do Vietnamu. Ale nie chcę lecieć w tą stronę, łatwiej mi przetrwać jetlagi w stronę przyszłości i miłości. Stoję na stacji obok portretu bezimiennej pary królewskiej, obok lokomotywa, ciężka ogromna łysa zmartwiona głowa i pot z niej spływa. Wjazd na stacje w Ciotat 1896, koloryzowane. Poznaję tą czarno białą gębę i chwalę Ukrainę, bo jedyne co mogę powiedzieć to pozytywne, a najlepiej jakbym się zamknął bo ktoś zinterpretuje to jako ironie.
Tajowie przetrwali uderzenie rosyjskiego pocisku kóry trafił rykoszetem w ich kraj w roku 2045, przypadkiem, tak jak z prostytucją dla żołnierzy i pierwszym kowbojem co otworzył nightclub. Niewątpliwie Bangkok wygląda jak z cyberpunk gdzie technologia nie służy jedynie do wyzysku ale też do obrony przed nim. Dwa karpie koi na jednym ruszcie, zero w wannie przed świętami. Z tego co słyszałem przyjęli przeciwności losu z pełnym jedzenia stołem, ze swoją pozycją w hierarchii, raczej nie grzebali w miejscu i czasie, a karpie koi zostawili – wypuscili na święte hotelowe obrazy luksusu i pływają między neonami. Mnisi z tatuażami buddy śpią na przystankach na granicy z Syrią i czekają 500 lat żeby wjechać na teren chrześcijańskiego czasu z pielgrzymką nowej ery kapitalistycznego buddyzmu glinianych figurek. Ba, okazało się, że kiedy spali za pieniądze z ceramikii mogli kupić wizy od polskiej ambasady. Buddyści usypali sobie górkę aksamitnego piasku w klepsydrze na popełnianie błędów przez inne kraje. Budują świątynie na wzgórzach i uciekają solarnym zegarom w jaskiniach, niech przypływ pochłania zamki i nasze babki, mamy kilka żyć, nie ma czasu na pośpiech. Najwyżej odwórcimy klepsydrę.
Nie nie nie nie, pim pim – rozmawiają ze mną kupcy, dozorcy, bezdomni, zachęcając na popotopową owsianke pana Pata zza światów, ze światów poapokaliptycznych oczywiście. Oboje się z siebie nabijamy, oboje się na sobie wzbogacamy, ja duchowo, ale małe ma morale duch bez pełnego brzucha, więc to ja płacę w trzydziestudwóch małych nominałach wrzucając do jednakowej ilości pojemniczków. Dla niego jad żmiji to ryż codzienny, doskonale wie, że nie wysysa się go ustami. Jak chcesz przekazać klątwę to plujesz oponętowi w gardziel, a on generuje różne rodzaje dźwięków od trzasków, gwizdów po szuranie Poltergeista i tatuuje Sak Yant u buddyjskiego mnicha krzycząc jak zażynana kaczka na Chinatown o piątej rano. Nieskrępowanie wymieniamy się amuletami i batujemy sobie wzajemnie batami z żywych wężów po plecach bez większego przywiązania do korzyści świata materialnego, bo królowa rozkoszy ziemskich to nie nasza królowa. Ale o tym też nie można mówić. Jak już mówiłem oboje się wzbogacamy, jad używamy w kwestiach medycznych. “Toksyczne związki” to duże uproszczenie, ten trujący wywar ze słów ludzi to raczej formacja obronna. Pies który dużo szczeka nie gryzie, pies który już nie szczeka, bo wyżuła go szczęka, nie szczeka. Kobry są tak wybitnie głupie jak syczą, że koncept obślizgłej przebiegłości wydaje się wynikać z ludzkiego strachu który odreagowywujemy za pomocą lateksu przypominającego gadzią łuskę. Ouroboros na splocie słonecznym, zrzucam skórę jeżdżąc ósemkami tuktukiem na adres baru który podaje szoty z bijącym sercem węża jasnogrzbietowego. Ktoś zdejmuje spodnie. Liryczna pląsaiwca, alfabet sylabiczny na ścianach pubu niczym ruskie dywany.
Skun w liściu bananowca i zbroja z ucha słonia. Kilka oddechów na minute, cztery centymetry na godzine, zgodnie z szybkością rośnięcia bambusa i ruchu słonia, nabici na okazję obserwują jak szeleści kasą przyroda i nabrzmiewa krwią członek napalonych turystów. Czy jak będę wolniej oddychał to dłużej tu przeżyje? Miasto buzuje ziom, więc wciągam olej aka domowa medycyna i mam tlenu jak dinozaury. Tu nie da się wolniej, trzeba wdychać karczochowy mentol i spleśniałe ryby. Kołota pasek napędowy skutera, pęka z ekscytacji gumowa zastawka ruchomego świata, zaklęte w nieruchomych kamieniach duszące się kreatury napływają zimną niebieską krabią krwią pod wpływem ugryzienia pająka o barwach żółtego porshe z przyciemnianymi szybami. Z szybkością naolejonego silnika wytryskuje piłeczka pimpongowa z waginy uciekinierki z Birmy. Zdecyduj czy odbijesz. Mikro i mokro, bezwględnie spłatane, szlak bursztynowy i wzajemne korzyści w kruszcu na szlaku. Łza syreny kusząca cię w stronę klubowej samotnej wyspy z rurą do tańczenia, bezcenna. Kobiety wybierają prostytucje, a faceci operacje plastyczne – przechodzą tranzycje bo bycie kobieta jest bardziej opłacalne. Co z mężczyznami którzy szukają kobiety? W tym miejscu incele gotują ideowy sos.
Propos sosu, to jedzienie sie nie konczy, wiec nie mozna odejść od stołu pełnego jedzenia. Więzienie to jedzenie, durian śmierdzi zakazami jak granaty i pistolety, a smakuje jak wanilia. Jest tak tanio, ze warto wydawać na nie pieniądze, więc obgryzam pestkę i wspieram owoc mango międzynarodowej współpracy. Wiadomość o tym co tu się dzieje zdąży dojrzeć w eksporcie, ale pewnie i tak użyją pestycydów.
Pani wali patykiem w drzewo jak dzieci wikingów które bawią się w berserkerów pod wpływem psychodelicznych grzybów, plemię się zbiega, napada, a niech napada, żeby ugasić to sztucznie wytworzone pragnienie zobaczenia fantomowych tubylców. Stopy nawozami utrzymywanego plemienia karenów o długich obłożonych branzoletami szyjach które krocza narastającym rytmem bicia twojego serca które nie chce by te rzemykowe sandały podążały w twoim kierunku. Płacisz za występ, taniec deszczu, chociaż go nie chciałeś, resztę winy zabiorę ze sobą do zimnych krajów o cenie lodowatej mrożącej krew w żyłach autobusowej klimatyzacji. Uśmiechnięty wychodzisz. Plastikowe pamiątki z Chin dystrybuowane przez alfonsa, w woreczkach sprzedawane są w wioskach pełnym egzotycznego ochladzajacego błota i zeszrotowanych chińskich samochodów. Lalka barbie z peruwiańską czapką w dzwonki. Chętnie kupiłbym figurkę ateńskiego panthenonu jeśli nie macie na straganie wieży Eifela. Mamy żyrafy kryguja sie do zdjęć, ich córki nie bardzo, bo szyje jeszcze nie takie długie i twardo stojące na karku pozornie nie uległe swojej ziemi. Zresztą boją się małp. Im starsze tym bardziej, tym bardziej nieobecne, a i głos się robi krasnali. Witamy w szwajcarii Azji z ogrodami pełnymi ceramicznych skrzatów. Kobiety zakładają bransolety na szyje żeby przeżyć, bo nie wiedzą już jak używa się innych narzędzi niż turystyka, a nawet jej nie rozumieją i nic dziwnego, bo jak próbuję zrozumieć Tajlandię to też jej nie rozumiem, a nie przyjechałem tutaj z konfliktu na granicy z Birmą.
Pani o wielkości muminka sprzedaje ubrania po umarłych żołnierzach. Nic dziwnego, nie widziałem ani jednego, a podobno zdeptałem przypadkiem około stu. Chiński rzemieźnik kolekcjonuje mustangi po umarłych żołnierzach z Ameryki, za świątynia, za całym spektaklem natura rozkłada i tworzy pożywkę na wszystko co retro, samochodami marki mustang z logiem konia jeździ tylko by odwiedzić swoje kucyki. One będą biegać własnymi ściezkami, nie po płatnych autostradach. Nowa generacja konika, kucyka Pony. Pomarańczowy piorun na horyzoncie gdy mój nowo poznany Pan zmienia bieg i przyspiesza pod muzyke z tajskiego intro do nowego serialu. Smoothie z lodem poci się z wrażenia. Płacę miejscowemu za uwolnienie ptaszka, patrze jak pęka pod wpływem piosenki k popu z karaoke.
Mam wrażenie, że prywatna ekspresja artystyczna zazwyczaj kończy się tutaj na kafejce z pięknie wypielęgnowanymi kotami, albo budce z bubble tea. Anarchizm i walka o klimat zaczyna się najwyraźniej tam gdzie zaczyna się tęcza z garnuszkiem pełnym monet. W Tajlandi na tęcze się nie wytyka palca, nikt tam nie dociera, stworzona przez monsun, nie obdarowuje posiadaczy gar kuchni gradem pożywnej dla upraw spermy białego anioła, a wręcz przeciwnie. Palce i penisy niewiernych będą ucięte i wrzucone do gara z wywarem pod tom yum, a następnie wsunięte bambusowymi pałeczkami z kuleczkami rybnymi przeniesionymi przez tornado wraz z padającymi żabami. Dukat w formie napiwku spada do zupy, a ten jak kamyk ułoży sie na dnie miedzy trawa cytrynowa a pocięta na kawałki grubom rybom. Kto ugryzie monetę podczas posiłku ma szczęście. Kwiat lilii wystaje flądrze spod skrzela, a farang robi zdjęcie. Jesteśmy krasnalami z końca tęczy, nie możliwi do wpisania w czarnobiały feng shui. Trzeba nam złapać, ale tak aby nie zetrzeć pudru z bialotrupiego policzka po operacji na usunięcie piegów. Kolega mojego kumpla powiedział mi, że jak usłyszała, że w Europie używamy solarium, żeby się opalić, to smok przestał chronić świątyni.
Z raszek wentylatora plumka pop cover shape of you, duchowa egzotyczna alternatywa mojego przywiezionego tobołkiem samolotem dziedzictwa, żebym mógł poczuć się jak w domu. Oparawaniam se uszy wojskowym kapeluszem. Kocham to miejsce płucami pełnymi temperatury sauny i wynikającej z niej wypoconą agresja która jakby motywuje mnie mniej niż radość z bycia częścią tej uniwersalnej siły noszonej na plecach tego oświeconego, tego co lśni się nim złotem na szczycie góry, gdzie da się dojechać windą do jego głowy, bo na kontakt z nim zasługuje tu każdy. Wplatam ryż miedzy cebulki moich warkoczyków i przemycam na górę przed wizerunkiem czujnego króla. Budda to najlepszy monitoring, dzięki niemu nie popełniam występków i uwierzyłem.
Zamieszkałem w domu ducha domu z windą, małą fortecą szczegącą miru i zasad zdejmowania butów w świątyni. Możesz dojechać tu tuktukiem, jeśli targujesz się wystarczająco dobrze. Każdy tuktuk jest licencjonowany, możesz doznać oświecenia w mundurze, a jak nie to cię wygryzą szybsi, spalą papierowy mundur z oberwanymi rękawami za dezercje na twoim zaaranżowanym pogrzebie i zamienisz się w koguta. Mafia transportowa, po przyjęciu 100 batów wracasz do domu by zostawić prace dla innych którzy gotowi są wcisnąć 6 osób na jedna kanapę twojego powiększonego skutera. Zresztą, więcej sam zarobić nie potrzebujesz. Odwracam się od gekona, bo bada językiem oś pionową i za bardzo przypomina mi to o sposobie poruszania się po jednoosiowej ziemi. Już dawno zaprzestałem tutaj spacerów, bo infrastruktura nie pozwala na długie spacery i to ze busola mi się pierdoli, raczej mi się podoba. Zaprowadza tam gdzie pragnę, wiec mam nadzieję, że tez napiszę to sprawozdanie tak jak pragnąłem.
Wielka plastikowa kreweta na wybrzeżu, ciepła słono klejąca bryza, taksówkarze wciągają mentol do nochala tworząc własny przewiew w rurce na wiatr zwana potocznie tchawica, czysta od braku konsumpcji tytoniu i pełna imbiru. Inhaler z naturalnych ekstraktów pomaga w koncentracji i na chorobę lokomocyjna, toteż nie masz się czego bać wchodząc do toalety na stacji benzynowej gdzie czai się gadzi waran. Koty zbiegają się dookoła ciebie jak do kocimietki, ale są tak dobrze wychowane, ze nie kradną, a los chciał, że po zjedzeniu zaschniętego glutenu z zagranicznych marketów działających nieopłacalne poza sezonem chodzą jak ciężarne i senne. Narodowa bezinteresowna celiakia. Tajowie nie witają chlebem i solą, tylko robakiem i w tym są jakieś 500lat do przodu.
W jaskini do której się zapuściłem woda rośnie na rozwidleniu i chyba nie mam jak wrócić, ale z racji na to, nie jest już niczym co miałoby inną temperature niż moje ciało, jest najoczywistrzym stanem materii w której jesteś wolny i dążysz do tego by być jeszcze wolniejszym. Przydałby się jakiś odświeżający tajfun, wiec nie odwracam się od przebiegającego gekona przed moją drogą ku wyższemu suchemu korytarzowi. Woda szybko wzbiera, patrzę mu teraz prosto w oczy aż słońce z jego błyszczących źrenic wypali mi tatułaż, błąd z lat młodzieńczych którego chciałbym się pozbyć przed reinkarnacją. Za każdym razem kiedy tatuaż zapiecze jest przypływ oświecenia, przypływ co nie pozwala dopłynąć na brzeg i nie rozpycha wody, bo wyłączenie się z zycia w tej kulturze to nie z powodu paranoji, a zrozumienia i oczywiście nikt kogo wyczytasz w świętych księgach nie chodził po wodzie, tylko medytując czekał aż sama odpłynęła. Chłopacy z drużyny “Dziki” utknęli w jaskini w gorze wyglądającej jak leżący Budda z piersiami. Jezus tez by z niej nie wyszedł własnymi mocami, bo nie mógłby zanurkować i nie miał piersi. To tak jakby pilot urodzony w samolocie nagle został pozbawiony pionowej osi w sposobie poruszania się. Godząc sie z miejscem i czasem wybieram z kałuży paliwa numer 91 które prawdopodobnie kapie z ruchliwych ulic nademną i trafia do prawa moralnego we mnie. Oddzieliłem ziarno od plewi i dzięki moim rękom złożonym w formę miseczki odwioslowujac za siebie powódź, następuje odpływ. Duchy sie zlitowały. Na pozbawionym cieczy brzegu mojej jaskini wydłubuje kałamarnice rozpoznając ich legowiska przez pękające bąble zmieszanego powietrza i piachu ze skruszonych muszelek. Kraby chowają się na mój widok, jak wtedy, kiedy z pękniętym bakiem przejechałem po mieliźnie i rzygnąłem tęczą. Nic im sie nie dziwie, też bym był tutaj pamiętliwy, moja reakcja na rajskie wyspy i turkusowe plaże to wysypka od paliwa i śmieci, takie atrakcje jak sajgonki na starym oleju przyjmuje wyjątkowo odwrotnie. Moje włosy stały sie zielone, a skóra pomarańczowa, wiec jak już wyjdę z tej jaskini uśpiony w masce nurkowej to chyba obok postaci z najgłębszego buddyjskiego piekła. Gdzie sikają turyści na rajskich wyspach i jaskiniach jest jedna wielka wypartą. Zrywam płaty odchodząćej skory i przyklejam je do ścian jaskinii niczym złote płaty pomnikowi buddy, modląc się z kadzidłem które odpaliłem w zamkniętej przestrzeni, modląc sie, ze nie umrę z ciepła kiedy otworze okna i wywieje razem z nim klimatyzacje.
Jestem tutaj ciągle głodny, tak jakbym miał złośliwego chohlika na miejsce tasiemca z durem brzusznym po piciu wody z kanalizacji, a piję wodę ze źródła. Duchy są tu bardzo żarłoczne, mówią, że coca-cola idealnie pasuje do flaczków. Ludzie z kolei są tu bardzo szczodży, nie minęło kilka minut od mojego utonięcia, a już dostałem cukierki z seveneleven i ulubiony rodzaj makaronu ryżowego. Ryżowa wódka kapie mi na nieprzytomne czoło jak chińska tortura, po tym jak roztargniony Taj błądzący myślami o loterii przewrócił flaszkę łokciem. Jest tu tak duszno, że moje ówczesne ciuchy nie chcą wyschnąć, a jeśli zostawie je na noc jakiś inny duch może je zwyczajowo poplamić, a wolałbym przejść do książek jako czyścioch. To jak taniec z coraz bardziej obniżaną poprzeczką, muszę jeszcze chwile pobronić własnego trupa. Tańczę ze starymi spruchwiałymi babami duchami, znowu mam jedenaście lat i moje zadowolone pryszcze na twarzy znowu strzelają do nowego celu.
To tylko wspomnienie, zostałem Aksolotlem.
