TRAIN

I’m sitting in a compartmentless wagon of a train, pairwise with anonymous people, counted and arrayed, in my appropriate place by the window. Reincarnation has given me the middle wagon of a train, where the adversities pushing against the bow of the locomotive has long since been rammed like a car on a crossing, where braking does not expose me to the oil spill in the train kitchen, a plastic surgery on the long-standing scar of my supposedly stained karma. My designated seat on the train is the perfect mechanism of oppression, guaranteeing no rebellion or regret for where I came from. So I glide forward on the rails with full acceptance, suspended between the beginning and end of the journey, listening to music and feeling like in a music video, counting the disappearing rams outside the window to the rhythm of the shrunken from winter metal under the train wheels. Recognizing the old rule of my grandfather who devised a price list of animals seen during the trip, I have already accumulated about 100 zł in iron coins, in a furlough forged for myself to break my caste. I saw mostly cows, a stork and continue to wait for a bison. I was assured that the earnings from my contemplations will be released to me in installments, in due time when I mature, but the term maturity seems to me quite vague, like the station where I get off. The deposit from all my train rides lies in an account of my great father, when I wanted to withdraw it, he insisted that the man is stupid until he is thirty. It was with great regret that I accepted his disappointment of himself from the past and decided to come up with another way for the future, to afford a coffee on the train, and in the long run a film camera more expensive than all the necessary items of daily use. I would buy a 20 thousand camera to record moments outside the window, but I won’t spend a fraction on a mattress to sleep on or a comfortable chair to make my day more pleasant. I think I look too far ahead, take too much away from myself.

Next to me slumps a gentleman, drenched in liquor, breathing in my direction, marking his territory with his shoulder on our shared bench divided by a plug. He is wearing a tracksuit, some thick silver chains and a quiver, a leather girded bag concealing the traveling inventory of a street gentleman. He takes a comb out of it, immediately realizing after lifting the arched visor of his cap that his hair is no more than one centimeter long, and that the tap for wetting the comb is between the wagons, on the other side of my body, colorful clothes and an effeminacy that more than gives him courage makes the whole ritual of grooming himself very intimidating. He retracts his comb, breathes an old hamburger, pulls out a hundred zlotys, opens the table taped over with a chewing gum and presents the bill estimating how much he needs. A sharp beam of light from behind a closed curtain hits the eye of the king Władysław 2 Jagiełło and highlights its charms of authenticity, the security mechanisms and the underlined seriousness of the money expressed in the small print itself, over which an unknown chairman is reigning. Me, hungry, deprived of nicotine and caffeine, voraciously waiting a few years for a paycheck for spotted animals outside the window, watch the fashion show of his wallet. The banknote diagonally from my eye, dances like a kite, riveting me, nor disgusting me with the transactions of the handed down paper from one generation to the next. Money is supposedly the dirtiest thing in the world, just like the dirty origins of its paper and the greasy as oil paint moral compass. I wouldn’t accuse my neighbor of checking the authenticity of his own stolen money, because I don’t believe someone can be that unlucky. Nonetheless, I am intrigued by how the bill ended up in his hands. I admire the artistry of plagiarism, a technique that seems so easy and despised, but in fact expects you to invest an enormous amount of knowledge to even notice that it’s a possibility, and it’s all this man’s abilities that keep me awake enough to stop me from playing the animal game. To steal good things is an art of understanding in itself. “If you steal, steal millions,” I think. I need money, because what is a talent without money, right?

I allow myself a long face when the fingers of the gentleman next to me macerate the edges and stroke the crown of my dear banknote king. I don’t feel comfortable watching someone several inches away from me groping for the king’s relics and fanning himself with the paper. I don’t want anyone to frown upon me, and as you know, who you hang around with, casts a shadow over your career. That hundred-zloties bill could be a receipt for the most expensive food on the airplane menu. So much heaven in the food, so many clouds at your fingertips, and solely this business allows you to indulge in them and gross count in ice cream. Whatever, I stare at the clouds out the window because I’m blocked and vulnerable from his side. My stomach spills over my knee and the smell of cheap butter sandwiches wraps itself around my jugular and won’t let go. To take the bill or not to take it? Not that I don’t have respect for my own body, or haven’t heard stories about paid sex, but this proposition is not a choice, but rather a slow hunt. I’ve always wondered if forced to have sex I couldn’t just enjoy it. I overheated trying to understand why I thought this, I need the fan of money from the insurance ad displayed on the screen above me, because I’d pop off and he’d be right on top of me like dominoes. 

A neighbor opens the chips and with his long fingernails pinches the pieces of fromage while loudly smacking. I turn my nose away, the lady behind my chair with the mouth of a squid looks at me impersonally, and her tentacles plug my ears in a gesture of non-verbal help. I immediately put on my headphones and thank the lady for the temporary earplugs which, like in a helicopter, dull the sound of the circling dagger propellers asking like a knife-wielding thief for money. When the conductor asks to take out her ID along with her European card, her other tentacle slams against an automatic door that does not recognize her plastic surgery as human. Her humanitarian act of getting me out of a bind was too selfless for her appearance. A commotion ensues, she gets up to save the parts of her attached body, and in her place sits a mother with a child and doesn’t think to get up. The child is tearing up, so I take my foot off the gas. Legally you won’t throw her out, she displaced you according to the developers idea of terrorizing you in your own dream place to live in the wagon you take a loan for. I sympathize with Ms. Squid because I myself feel caught by the ambush of someone’s voracious appetite that is so hard to satisfy with money. Mrs. Squid has nothing left but to flush herself and the paper down the toilet bowl along with a poop after someone’s expensive sushi. Once a beauty, now an eyesore, dispossessed, cast out of the hygienic world, she begins a new life in the orifice of the Nile from which we all drink barely filtered water. I hesitated at the idea of filling a water bottle (thinking about crocodiles), the brawl subsides with my idea of respite. The toilet is occupied.

I flip through the newspaper nervously. I reminisced how I was once walking home from school in elementary school, reading about new games on my phone and some obese gentleman nudged me in the face with his belly. As in those days boys are still short and they are still just boys, it did not cause me horror but panicky laughter. The gentleman made one, two, three advances, asking if I wanted candy and where I lived. At home, computer games awaited me, I didn’t yet feel like a social unit enough to fill the needs of others, let alone devote time to social games. I marched out running, bouncing lightly from the car on the walkway, I pranced to the computer button, to the rgb air conditioning from my graphics card where I felt optimal and safe and achieved high mileage despite my lean body.

A moving store appears in the compartment, my neighbor hooks the bill like a flag and waves it in a gesture of surrender. From the loudspeaker a message about the delay. The shopkeeper serves my neighbor a legitimate sparkling water and moments later an espresso while whining to the squid lady about having only two hands. She sits offended on the phone, but follows the situation out of the corner of her eye. My neighbor takes the hefty change in two-zloties and, tucking the coins flying out of his hands into his quiver, to my dismay, begins to tell me stories. He clatters the coins against the floor, I help him pick them up. 

The guy is a guard at the Tesla factory and for the past 10 years he has been competing after hours in a competition in which you have to send radio signals to the remotest parts of the world using private receivers. He invests all his money in bigger and bigger antennas that will allow him, when the moon is in a good position, to deliver the signal to Buddhist monks who only give a sign of their presence once a year from the mountains of occupied Tibet. Waiting for the moon’s phase, he tries to boost his signal from the ailing equipment by bouncing it off the planet. On this one day of the year, the odds are leveled for all participants in the signal-catcher ballad, and life’s chances which compete with opportunities follow suit. His life oscillates between making the rounds in the factory and waiting for contact from the hereafter, between machines and talking autonomous cars deliberating after hours about mask-tanning creams. “He doesn’t need any more friends than what he has on the Internet,” he says. I’m not surprised, because it’s my joy of collecting cursory acquaintances on Instagram that confirmed me in his bad intentions. 

I thought after all that I should also wait on the roof and look through a magnifying glass. Of course, as long as the polluted sky allows me and the moon doesn’t show me ass. The magnifier is the only equipment I have and probably should have. With dreams of a telescope I flew so far out into space that I forgot about the Earth, about life and what’s outside my window, about the closest fulcrum that I may notice. If I just focus and zoom in a few times during the day… I have never dreamed of seeing aliens, I rather imagine them in the form of a smell or an odorless non-anthropomorphized gas. Still, I have always wanted to bend time-space ahead of my own body. As of today, I pledge, I’m starting to observe ants. 

So I sit in a compartmentless train with unknown people put in pairs and look out the window. The train slows down, the conductor kicks me out onto the platform for not having a student ID. No one protests, because in fact I no longer look like a student. On four sides ample woods, I look for a steep anthill to mark north. On the horizon a Muslim man praying to Mecca. I’m saved. I’m not talking about religion here, I’m talking about the directions of the world. I am no longer waiting for the dummy deposit, fuck it,  I will hitchhike for free. 

POCIĄG

Siedzę w bezprzedziałowym wagonie pociągu z nieznanymi mi ludźmi w parach, policzony i uszeregowany na właściwym dla siebie miejscu przy oknie. Reinkarnacja nadała mi środkowy wagon pociągu, tam gdzie przeciwności losu napierające na dziób lokomotywy już dawno zostały staranowane jak samochód na przejeździe, a hamowanie nie naraża na rozlanie oleju w warsowej kuchni, operacji plastycznej na wieloletnia bliznę mojej niby splamionej karmy. Moje wyznaczone miejsce w pociągu to idealny mechanizm opresji, gwarantujący brak buntu i żalu do miejsca z którego pochodzę. Sunę wiec po szynach do przodu z pełna akceptacja zawieszony miedzy początkiem i końcem podróży, słucham muzyki i czuje się jak w teledysku licząc znikające barany za oknem w rytm skurczonego metalu pod kołami od zimy. Uznając stara zasadę mojego dziadka który opracował cennik zobaczonych podczas podróży zwierząt, nagromadziłem już około 100zl w żeliwnych monetach, w wykutej dla siebie samego przepustce do złamania kasty. Widziałem głównie krowy, bociana i dalej czekam na żubra. Zapewniano mnie, ze zarobki z dumania zostaną mi wydane w ratach, w odpowiednim czasie kiedy dojrzeje, ale termin dojrzewanie wydaje mi się dosyć nieprecyzyjny, jak stacja na której wysiadam. Lokata ze wszystkich moich przejazdów pociągów leży na koncie u mojego wielkiego ojca, gdy chciałem ją wypłacić, uparł się że człowiek jest głupi do trzydziestki. Z wielkim żalem przyjąłem jego zawód do samego siebie z przeszłości i zdecydowałem się wymyślić inny sposób na przyszłość, na opłacenie sobie kawy w pociągu i w dłuższej perspektywie kamery filmowej droższej niż wszystkie konieczne przedmioty codziennego użytku. Kupiłbym aparat za 20 tysięcy aby rejestrować momenty za oknem, ale nie wydam ułamka na materac do spania albo wygodne krzesło żeby umilić sobie dzień. Chyba patrzę za bardzo w przód, i za dużo sobie odbieram. 

Obok mnie osuwa się Pan, zalany w trupa zionie w moja stronę alkoholem oznaczając swoje terytorium barkiem na naszej wspólnej ławce dzielonej przez kontakt. Ma dres, kilka grubych srebrnych łańcuchów i kołczan, skórzana przepasana torba kryjąca w sobie inwentarz podróżny ulicznego gentlemana. Wyjmuje z niej grzebień, zaraz po czym zdając sobie sprawę po podniesieniu zakrzywionego w łuk daszka czapki, ze jego włosy nie maja więcej niż jeden centymetr długości, a kran do zmoczenia grzebienia znajduje się pomiędzy wagonami, po drugiej stronie mojego ciała, kolorowego ubrania i zniewieściałości która bardziej niż dodawać mu odwagi sprawia ze cały rytuał pielęgnacji siebie go bardzo onieśmiela. Chowa grzebień, zionie starym hamburgerem, wyciąga sto złotych, otwiera stolik przyklejony na gumę do żucia i prezentuje banknot oszacowując ile potrzebuje. Ostry strumień światła zza przymkniętej zasłony trafia w oko Władysława 2 Jagiełły i uwidacznia jego wdzięki autentyczności, mechanizmy zabezpieczające i podkreślaną w małym druczku powagę pieniądza w sobie samego na którym łapę trzyma nieznany nikomu prezes. Ja, głodny, pozbawiony nikotyny i kofeiny, żarłocznie czekający kilka lat na wypłatę za zauważone zwierzęta za oknem, kątem oka przyglądam się pokazie mody jego portfela. Banknot po skosie od mojego oka tańczy jak puszczany latawiec, nito mnie wabiąc, ni obrzydzając mi transakcje przekazanym papierkiem z rąk do rąk miedzy pokoleniami. Pieniądze to ponoć najbrudniejsza rzecz świata, tak jak brudne pochodzenie ich papieru i tłusty jak olejna farba kompas moralny. Nie oskarżałbym sąsiada o sprawdzanie autentyczności swoich własnych ukradzionych pieniędzy, gdyż nie wierze ze ktoś może mieć aż takiego pecha. Mimo wszystko intryguje mnie jak ten banknot trafił do jego rąk. Podziwiam kunszt artystyczny plagiatu, techniki która wydaje się taka łatwa i pogardzana, a w rzeczywistości oczekująca od ciebie ogromnych nakładów wiedzy aby nawet zauważyć ze jest taka możliwość i to właśnie te wszystkie możliwości tego człowieka nie dają mi zmrużyć oka i grać dalej w grę zwierzęca. Kraść dobre rzeczy to sztuka zrozumienia sama w sobie. „Jak kraść to miliony”, myślę. Potrzebuje pieniędzy, bo co to za talent bez pieniędzy. 

Pozwalam sobie na kwaśna minę gdy palce pana obok macają kolejno krawędzie i głaskają koronę króla. Nie czuje się komfortowo oglądając jak ktoś kilkanaście centymetrów odemnie obmacuje relikwie królewskie i  wachluje się papierkiem. Nie chce aby ktoś się krzywo gapił na moją parę, a jak wiadomo to z kim się zadajesz rzuca cień na twoja karierę. Ten stugłowy banknot mógłby być paragonem za najdroższe jedzenie w samolotowym menu. Tyle chmur w jedzeniu, tyle chmur na wyciągnięcie ręki, a jedynie ten jeden biznes pozwala się nimi zajadać i wliczać je brutto w lody. Nieważne, patrzę w chmury za okno bo jestem zablokowany i bezbronny od jego strony. Brzuch rozlewa się na moje kolano a zapach kanapek z delmą obwiązuje mi się dookoła szyjki i nie chce puścić. Wziąć banknot czy nie wziąć? Nie żebym nie miał szacunku do własnego ciała, ani nie słyszał historii o płatnym seksie, ale ta propozycja to nie wybór, a raczej powolne łowy. Zawsze zastanawiałem się czy zmuszony do seksu nie mógłbym się po prostu nim cieszyć. Przegrzałem się próbując zrozumieć czemu tak myślałem, potrzebuje wachlarza pieniędzy z reklamy ubezpieczenia wyświetlającej się na ekranie nademną, bo kipnę, a pan zaraz na mnie jak domino. 

Sąsiad otwiera czipsy i przydługimi paznokciami szczypie kawałki fromage głośno mlaskając. Odwracam nos, pani za moim krzesłem o ustach kałamarnicy patrzy się na mnie bezosobowo, a jej macki zatykają mi uszy w geście niewerbalnej pomocy. Zakładam natychmiast słuchawki i dziękuje Pani za tymczasowe zatyczki które niczym w helikopterze niwelują dźwięk kołaczących sztyletowych śmigieł prosząc jak złodziej z nożem ręku o pieniądze. Kiedy konduktor prosi o wyjęcie dowodu wraz z europejska legitymacja jej druga macka zatrzaskuje się o automatyczne drzwi nierozpoznające jej operacji plastycznych jako ludzkich. Jej humanitarny akt wyciagnięcia mnie z opresji był zbyt bezinteresowny na jej wygląd. Robi się zamieszanie, wstaje by uratować części doczepionego ciała, a na jej miejsce siada matka z dzieckiem i ani myśli wstać. Dziecko się drze, wiec odpuszczam. Prawnie jej nie wyrzucisz, wysiedliła Cie zgodnie z pomysłem deweloperów na terroryzowanie Cie we własnym wymarzonym miejscu do życia w wagonie na który bierzesz kredyt. Sympatyzuje z panią kałamarnicą, bo sam czuje się nadziany na zasadzkę czyjegoś żarłocznego apetytu który tak trudno zaspokoić pieniędzmi. Pani kałamarnicy nie zostało nic jak spuścić się wraz z papierem w dół muszli klozetowej wraz z kupą po czyimś drogim sushi. Raz pięknością, teraz szkaradą, wywłaszczona, wyrzucona poza obręb higienicznego świata, rozpoczyna nowe życie w ujściu Nilu z którego wszyscy pijemy ledwo co przefiltrowana wodę. Zawahałem się przed pomysłem wypełnienia bidonu z wodą myśląc o krokodylach, awantura ucicha wraz z moim pomysłem na wytchnienie. Toaleta jest zajęta. 

Przewracam nerwowo gazetkę. Przypomniało mi się jak wracałem kiedyś ze szkoły w podstawówce czytając o grach na telefon i jakiś otyły pan trącił mnie brzuchem w twarz. Jako ze w tych czasach chłopcy są jeszcze niscy i są jeszcze po prostu chłopakami, to nie wywołało to we mnie przerażenia a paniczny śmiech. Pan zagaił, jeden, drugi, trzeci zalot, wypytując czy chce cukierki i gdzie mieszkam. W domu czekały na mnie gry komputerowe, nie czulem sie jeszcze na tyle jednostką społeczna aby wypełniać potrzeby innych, a co dopiero poświęcać im płynący w rozgrywkach towarzyskich czas. Wymaszerowałem biegnąc, lekko odbijając sie od samochodu na pasach, prułem do przycisku komputera, do rgb klimatyzacji z mojej karty graficznej gdzie czulem sie optymalnie i bezpiecznie i osiągałem wysokie przebiegi mimo chudego ciała. Kawał odreagowanego biegu. 

W przedziale pojawia się ruchomy sklepik, mój sąsiad zaczepia banknot niczym flagę i macha w geście kapitulacji. Z głośnika komunikat o opóźnieniu. Sprzedawca podaje sąsiadowi prawowitą wodę gazowaną i chwile potem espresso marudząc do Pani kałamarnicy o posiadaniu jedynie dwóch rąk. Ona obrażona w telefonie, ale śledzi sytuacje kątem oka. Mój sąsiad bierze obfitą resztę w dwuzłotówkach i chowając wylatujące mu z rak monety do kołczanu, ku mojemu przerażeniu zaczyna opowiadać mi historie. Brzdęka moneta o podłogę, pomagam mu pozbierać. 

Facet jest strażnikiem w fabryce Tesli i od 10 lat po nocach ze swojego biura konkuruje w zawodach wysyłania sygnału radiowego do najodleglejszych miejsc świata za pomocą swoich prywatnych odbiorników. Wszystkie pieniądze inwestuje w coraz to większe anteny, które pozwolą mu przy dobrej pozycji księżyca dostarczyć sygnał do mnichów buddyjskich którzy jedynie raz na rok dają przez odbiornik znak swojej obecności z gór okupowanego Tybetu. Czekając na fazę księżyca, próbuje wzmocnić swój sygnał z niedomagającego sprzętu odbijając go od planety. W ten jeden dzien w roku wyrównują się szanse dla wszystkich uczestników ballady o sygnałołapaczach, a wraz z nimi życiowe szanse które konkurują z możliwościami. Jego życie oscyluje miedzy obchodem fabryki a czekaniem na kontakt z zaświatów, miedzy maszynami, a rozmawiającymi autonomicznymi samochodami deliberujące po godzinach o kremach na opalanie maski. „Nie potrzebuje więcej znajomych niż tych co ma w internecie”,  mówi. Sam mu się nie dziwie, bo to właśnie moja zabawa a kolekcjonowanie pobieżnych znajomosci na instagramie utwierdziła mnie w jego złych intencjach. 

Pomyślałem po wszystkim ze i ja poczekam na dachu i spojrzę przez lupę. Oczywiście o ile pozwoli mi zanieczyszczone niebo, a księżyc nie pokaże mi dupy. Lupa to jedyny sprzęt jaki posiadam i chyba powinienem posiadać. Z marzeniami o teleskopie wyleciałem tak daleko w kosmos, ze zapomniałem o Ziemi, o życiu i tym co za oknem w przybliżeniu, o najbliższym punkcie podparcia którego być może nie zauważam, ale kryje się, gdyby tak się kilka razy podczas dnia skupić i zbliżyć. Nigdy nie marzyłem o zobaczeniu kosmitów, wyobrażam ich sobie raczej w formie zapachu albo bezwonnego nieantropomorfizowanego gazu. Za to zawsze chciałem nagiąć czaso-przestrzeń wyprzedzając swoje własne ciało. Od dzisiaj zaczynam obserwować mrówki. 

Siedzę wiec w bezprzedziałowym pociągu z nieznanymi mi ludźmi w parach i patrzę za okno. Pociąg spowalnia, konduktor wykopuje mnie na peron za brak legitymacji studenckiej. Nikt nie protestuje, bo faktycznie nie wyglądam już na studenta. Po czterech stronach lasy, a ja szukam stromego mrowiska by wyznaczyć północ. Na horyzoncie muzułmanin modlący się do Mekki. Jestem uratowany i nie mówię tutaj o religii, tylko o kierunkach świata. Nie czekam już na lokatę z dumania, przejadę się za darmo  autostopem.