Today is the day I recognized the taste of my own saliva for the first time. Today, on the day of my birthday, my own saliva stopped to taste good to me. All my life it has helped me with digestion, and today, as if occupying an inappropriate place in my body, it tastes like stomach juice found on the back shelf of a supermarket. Sticky foam bubbled from chewing, whose function of cleansing pathogens never stood out in the daily functioning of my esophagus. Today it allowed itself to be seen externally, it came out of the grinding process to let itself be seen. All because I accidentally brushed my teeth with denture glue, and since the taste was so intense, the taste of the saliva highlighted after my gums came to normalcy. Denture glue turned out to be a ginger in the ritual of eating sushi and allowed me to look at myself anew.

As a result, my toupee drooped. What I thought all my life was my hair turned out to be a wig. I wore a donations of teenagers tufts who did not want to comb their hair and, deciding to cash in on their avenging rudeness, started making movies. “I am an adult after all,” I thought, “it would be appropriate to have my own hair.” Purple shampoo or crepe that helped me to simulate mature gray hair won’t help my head any longer. 

Since my private housemaid disappeared, the dust level has increased and taken a toll on my allergies, so instead of taking allergy pills I decided to clean up. Clumps gathered on the cloth, compressed folds of sand that looked like a swept-up defensive rampart, a shape from which one could augur or foretell a good future ahead of me. Instead of a sex toy in the form of a tail in my hand now lies a broomstick, which like a downy wand I brandish with the intensity of a skunk’s tail and sweep away unpleasant old smells. I am like a peacock ruffling feathers for which the female loses her head when she assumes stereotypically female roles and shares her pregnancy. I set the broom into gentle vibrations, change the colors of the eyes, opalesce the freshly washed windows, and decongest the amount of light coming in from between the torn curtains that linger on the clothes-drying brackets. I throw away my frayed pineapple underwear that I keep as a spare.

Trying to convince someone to see you again after a breakup is like a neurotic need to smoke a cigarette. I mix tobacco with damiana to make the smoke less lethal. The red glowing tip stands out in the light-absorbing blackness of my room like a target laser. I smoke not necessarily because it feels addictive, rather because it raises your heartbeat, romanticizes the moment you cry and reminds you of nice places. In moments of greatest sadness, I cumulate my attention on the antidote, on the squeeze of an unconditional companion, tobacco smoke, ready to curl up, waiting between the necessities in a snake skin bag, in preserved form for you to pull out like pepper spray in a moment of danger and shed your skin. Addicted to the intimate contact of your lips, you release the force of your nervously clenched teeth onto the drenched filter. It will land in the form of a butt in a ashtray, will only remind you of the smell of a concoction of cigarette butts poured on the closet with your clothes in the form of revenge. Worst of all, it can’t be washed away, and every brief sniff will carry you to where you are no longer. Smell is the best companion for memories.

I started humming “Say my name,” my voice broke down halfway through and I barked in pain. I occasionally wake up to the jingle of a new vacuum cleaner or dishwashing liquid commercial, but never have a pop song taken my voice away. As high as I don’t place my taste in music, I have always felt distanced from popular entertainment. I tend to get some kind of embarrassment at moments of consumption, and now my laughter is related to my inability to understand how and why my head remembers certain things. As long as you’re away from commercials as long as your body doesn’t need to unearth the most primal parts of you. I don’t know, I haven’t figured it out yet, just like the long letter words in German that scramble for a lark in my memory. Some go up to 36 letters. Perhaps it’s the gravity of the situation or the sufficient volume of the youtube ad that’s enough of an excuse for your head to dig out from the depths of memory that one song you’d rather not remember after you broke up with your girlfriend. Let the song not command me, I will not call anyone by name. I will not call a spade a spade, for the moment I do not want to and intend to continue to call you “sunshine”. Vocabulary consolidation when learning a new language does not work both ways. You can’t forget it, so the words you have given a new context to will always have it again. Even when you are beaming like sunshine.

I only meet people through dating apps who live far away from me. Perhaps it’s a matter of my parents having separated and this kind of distanced relationship is as natural to me as the existence of internet explorer. The Internet is literally my best friend since birth, I can’t help but use it in times of need when I cough or ask for a diagnosis when I recognize symptoms of mental illness in myself. The result of the browser is usually equally soothing and piercing with despondency. From cancer to opiate addiction, my sore throat emanates to all possible mutations of my organs depending on which thread I go into and which wave I surf – the wave of my undulating palate sensitive to gusts of Internet information. I do the same thing to myself each time, each time knowing the consequences. I vomit on the freshly mowed lawn on the estate assuring everyone with a smile that I am used to the side effects. 

I close the browser window, under which a second window emerges, where I see my plot of land, purchased over the Internet, where the trees growing thanks to satellite images are slowly beginning to cover the place where we decided to build a house. I’m waiting for them to grow, for the tree crowns to start covering it and casting a shadow over all the past plans for the future. Until I stop seeing them, I don’t feel I can invest my energy in anything else. I walk hovering a few inches above the ground like a dog aggressive with fear, defining myself by that aggression, with no room for anything but myself. I wait staring at the monitor as if it’s an email of a computer order for Christmas, which, due to the Christmas Eve rush, takes an extra couple of weeks for delivery. I blame it on everyone celebrating Christmas by taking offense against the world. The day flows like the growing hedge saplings surrounding the property, and I sprinkle them by pressing the keyboard button, trying to reach a thousand sprinkles to get a new match on tinder and a boost of confidence. 

It’s a bit overwhelming how many women look the same on dating apps, how many women have acceded to defiant poses yielding results only in a process that doesn’t last more than a second. The reptilian brain sees the creases and curvatures, tuning the silhouettes to the size of the eager groping hands with which it moves the images of popping up people. It’s a bit like playing an arcade game with a phantom severed hand controlled by the invisible hand of the market. Motivated by the satisfaction of their own private needs, consumers contribute to the sexual circuit as much as possible and the spiral sees no end. The invisible hand often seems invisible because it is often not there, just as the satisfaction is not there. 

However, I force myself to leave the room, so I gulp down my new selective serotonin reuptake inhibitors. With a few pats, I check if I’ve taken the key. It’s more out of attachment than contentment with where I live. Latching doors are not forgiving of abandonment, once locked they turn their backs, as I do to places I want nothing to do with. A room in a dormitory is always better than no room, the smell of four sweaty men, drying laundry and a whiff of moldy pate from an open refrigerator is always better than no room. A slap from an open hand in the middle of sleep in the back as part of a student’s baptism, as part of mistaking the bed for a toilet and peeing on your own mattress in the middle of the night from vodka, is better than no room. Anything now seems better than sharing an apartment with your countrymates in which the dogs ticks of one of them gets under your comforter and induces cold sweats, reminding you that there is a bodily heater missing under the quilt. I’m cold in this room despite their farts. 

The living room couch nomad is sometimes attractive only for a period of time. You get to know people, you intrude into their lives by culturally peeping at them as they walk in their pants around their home, which has been built with their own efforts. You start to get sick, the faces of your acquaintances wilt, and their hospitality in the face of daily snatches of work and leisure space begin to send unmistakable signals. Your onion-clad clothes are losing layers and ripping as you cross fences to steal vegetables from the refrigerators of their cultivated fields. It’s hard to look at your friends’ hesitations other than personally, and yet what forced you to do what you do in the first place is a systemic problem and a farmers’ protest, rather than your head. At least that’s what they say on TV. Deprived of a place to live, you feel unaccepted and not fitting in, falling behind in the queue to those who were able to push their way in, so you cut as much as you can until the bouncer in front of the club humiliates you in front of everyone waiting for a communal apartment. And yet, supposedly at the club and at home, everyone is welcome regardless of sexual orientation or appearance. “Mi casa es su casa.”

I go down from my apartment in the block. I take off on the highest level away from the ground, where the immigrant rooms are located, children vomit in the elevator and the rusting blood of the building comes out of the gaps between the mirrors. Nightly screams, suffocating patients and medical interventions in the middle of the night. The sound of a charging defibrillator pierces the ceilings with ultrasounds and stimulates everyones dreams. Patients communicate in the mornings by beating their spoons against the radiator, the sound carries through all floors communicating the time for breakfast and the need for fundamental human contact. Bored children under the age of ten hang cans connected by string from outside my window and shout, thinking that the cans are the reason they can hear each other. Teenagers scrape the hoods of cars with the keys to our building, and make a bridal trap out of string and sharp metal bits hung from it. This is how they earn chips and coca-cola they consume while playing on their phones in the hallway. The elderly ladies call for rescuers to remove the cat from the closet, tell them about their grandchildren and the last time they visited their daughter seven years ago. The paramedics leave, the ladies forget they were calling and are reminded anew of their unavailable children. Alzheimer’s is great as long as you can tell the same jokes over and over again, and as long as you don’t remember only bad memories.

I take the elevator seven floors down to the basement, climb one up the stairs and go outside. The trees are blooming, pollen flies into my nose, I sneeze. I raise my eyes, an old lady with a balcony paves my way, looks at her watch and, stretching her facial muscles, lets go of the hinges of her neck to dry her teeth at the plane flying overhead. I dodge the sound like a bullet and pull my combed toupee. She cries out that it’s some kind of bird, and I dodge it by doing tennis steps and backhand thrust forward. “A kind of bird?”, I think, “what kind of bird is that that sounds like a helicopter?”. The garbage truck is loading the trash, the grimed garbage man waves me over and licks his fingers over the last dripping bag of biological waste. “Wow, I think the medicine kicked in,”. It’s a world of cars powered by banana peels, with paper wallpaper on the outskirts of the housing development where I live, and a boundless ocean separating my idyll from the carnivorous big fishes that fund my movies. People leave their homes at a time that suits them, and the same house they were born in is an old people’s home for them. 

A young couple dressed like elves nibbles on a sunflower seeds while dividing their hands with duties for a dumpster and a container of provisions. Warming up the sixth sense at eight in the morning on the train. Their tattoos hiding behind pointed ears sear the corners of my eyes, like the prospect of wearing someone’s name for the rest of my life tattooed on my temple, or a centipede tattoo coming out from under my arm. I stand up, touch the sticky handrail from dirty human fingerprints, and then rub myself without noticing when – in the eye, finding an argument to have bloodshot eyes. I don’t know who sat in my seat earlier, so I squirm in my seat like I’ve eaten chickpeas several days in a row. It stresses me out to see how they kick the heroin man out of my compartment and how I leave my fantasy movie couple behind closed train doors.

At the subway station, a girl with a vintage lamp in hand, her hair like a cable twisted from indecision about where to put a piece of furniture in the living room. Rearranging the room is probably the best attempt to untwist the spiral of negative associations that exists, and, since the girl doesn’t have a car, the poor creature probably transports piece after piece of furniture by public transport. Ritually sacrificing a table in a junkyard with a hammer blow, buying a led light bulb at ikea and giving it a color to match the new girl’s skin color. Today’s technology no longer discriminates against your complexion like dark analog camera films, instead it lowkey helps me fetishize it. Being a yearning single, of infinite choice, I make no secret of the fact that I fancy Asian women. Perhaps the image of a female savior once pierced me in an anime, slanted smiling eyes with a box of pizza behind the bunker door of some hikikomori just waiting for someone to sacrifice their life to help him. A bent leg, uncompromising unconditional love, a sign of freedom in her free hand and my computer screen. I look through the peephole from my burrow and tiptoe away making the appearance of not having a tenant in the house, imitate the sound of a pipe digesting fecal matter and disappear around the corner hiding in the toilet. 

The girl knocks one last time on the door and leaves, knocking like a jehovah’s witness to the next. I knew she wasn’t after me, but spreading the ideology of the “manic pixie dream girl.” Relationships of devotion, I guess, are doomed in advance, just like expecting someone to heal your personal problems. Deeper, deeper into the Internet, where pornographic videos colonize my longing and algorithms suggest me videos of submissive Asian girls. I’m a little freaked out as I write this, because I’m talking about a culture that is exotic to me as if it were some breed of dog with a particular kind of ears, or the powers of pokemons. One thing I do know is that sometimes people you don’t know all too well can be the greatest reassurance. 

I remember when I was about thirteen years old, we were going on a family holiday with my father and his then girlfriend. Imbued with images of the bad to the last bone heroes of my favorite movies, and each time gratified by their defeat, I asked my father why we don’t have the death penalty for psychopaths and villains in the country. Brought up on punishment and pushbacks called defense, I argued that this would be the best form before deterring a person from despicable acts and subsequently defending our evil galaxy. The image of the red line drawn by my father on the doorstep, which I was wary of crossing like fire, inspired me to imagine myself in the role of a war prosecutor, retiring quickly and basking in the sun for the rest of my bloodstained days by the red sea. “A profession on a par with firefighting,” I thought. I had a feverish rage inside me and at the same time a textbook obedience as to the rules and regulations in my house. Like a general pressing the red pulsating button on the dashboard of his commanded submarine, I imagined lowering the flap under a hovering bone cracking man while lowering only the free-falling toilet flap after my mother had wiped me down. If the memory had been a man, I would have imagined his death just by sharp hanging. It brings back my old aspirations and I take inventory of death certificates. 

My father’s new woman could not believe his affirmation about my path of development, as if her whole image of his had collapsed, as if he had unzipped his body, and from beneath emerged a black robot coated in carbon armor with nuclear warheads in its wrists. She decided to think back on his words and go back to the places where he didn’t show her emotions when she communicated him injury. His charisma overshadowed her pain, she simulated a city where people don’t commit wrongdoing out of fear, and their acceptance of others’ problems is more important than their own safety. Suddenly, Pentagon spending skyrocketed above budget, there were cameras in all corners of the apartment they inhabited, missile shields instead of TV signal antennas and encrypted internet. One could say that on my father’s part it was just a provocation, but a provocation badly calculated can end in a painful counterattack. So far, she has seen on TV how bombs fall on the country, but not how their children are burned, and as we know, it’s a little harder to vote for war and pay taxes when you see its real consequences. In the sky on her side the white flag and retaliation. The rupture and bewilderment of the aggressor.

Now their empty apartment looks like an office where telemarketers sell pens while sipping their eighth cup of coffee, while playing billiards with landlines on their shoulders. Earlier, I didn’t hear the echo of the distinctive clicking of the pen that extends the stylus, which now unclicks to sign the property division papers. Remarkable how the “probable” is absent from our lives. The threshold of the apartment flooded me with sweat and boiled me to a temperature that provokes hallucinations of the furniture that once stood there. Only now do I feel it, having crossed the stupid board on the ground. The door slams shut, I turn the hanging sign to “closed” and turn off the flashing neon sign with a picture of hot coffee. I wipe my shoes one last time on the rainbow doormat and drag a rug with “welcome home” written on the ground. My father hadn’t cried since high school and he didn’t cry this time either. I couldn’t believe him that tears weren’t pouring into his conjunctivae. He said he had already squeezed out all of them, or perhaps through the muscle tension he found in his every day life, he had squeezed out the glands. I thought back then that such miracles would probably only be worked by a chemistry teacher during an experiment, and yet not only.

Even antidepressants don’t make you not cry. Rather, they make the dopamine stimuli that previously regulated your psyche have less to talk about when confronted with the satisfaction that fills you thanks to serotonin. “Could it be that my new psychotropics are making me look at little girls?” I wonder while crossing the lanes in front of an elementary school. Horrible. “Or maybe the psychotropics remind me of longing for school?” Like teachers, chemistry after drugs cuts off the cause-and-effect relationship and makes you reliant on the whim of someone else’s actions. If you anthropomorphize the action of drugs, your opinion is treated by them from on high, as if what you experience and think about a subject doesn’t matter. Drugs tell you when the green light turns on and what the priority is at a traffic circle. In a way, I understand why they work the way they do, because in the same way that I can’t imagine sitting in bed for a month, I can’t imagine people suddenly stop following traffic rules. The world would go adrift. We buy cars that can pull off three hundred kilometers per hour because we love the awareness of the possibility of breaking the rules and the people who break them, but we ourselves live inside the speed limits. 

When you take medication there is no connection between what you do and what you feel. My Polish teacher devised a method of handing out essays so as to enforce subordination and intertwined with it your sense of self-worth. She called students out from the end, from the worst grade to the best, as it were, keeping your trying to vomit adam’s apple up until the last place was read out and you learned your exact place in the hierarchy. You’ll flip the calendar with photos of all the students in your end-of-school class in order of grade, from the chubby jerk carrying a sedan chair on his shoulders to the hook-nosed Christian girl sitting there between the pillows reading Leśmian’s poems. Those she suspected of masturbating several times a day couldn’t count on good grades either, so she sacrificed them to alligators when they asked for a change of school. Does a student’s picture disappear from a commemorative book when he mentally fails? No, but he certainly won’t be able to come forward to answer anymore. 

Sometimes when I meet an extravagant foul-mouthed freak, I wonder if he enables it, or if he is ruled by some defense mechanism. What was his educational process like? Does being distinctive have to come from a certain conceit and rebellion? I don’t know, I’m slowly starting to become a person who tries to survive and maintain emotional stability at all costs. I can’t help but care about someone’s well-being, or accept that “I won’t please everyone.” Somehow I find it hard to think of cooperation between people with divergent views and subordination to someone who is brilliant. I envy people who are uncompromising, fearing whether what makes them uncompromising would hurt the people around me.

I rip every time I come across a protruding splinter of my unrestrained mamaguy and stitch anew, by hand, stuffed down, with plastic eyes, testing new characters and combinations. In the phase when the stitches are still fusing with the tissue, I prefer not to speak and avoid confrontations before they dissolve. I take my first steps, each time trying to remember the moment of my birth and carefully trace my upbringing. All the adults try to tell me that it can’t be done, and the further I go into experimenting under the name of “how to become a good person,” contrary to their assurances I begin to remember the first sensations of light and vibrations of touch and saliva. All stages of the taste of my saliva.

It should be added that since I have lived in the world there have been cameras, so the image that shines through to me may be synthetic. True or false, I don’t know if anyone else cares to argue about it. I don’t argue with the selectivity of the videos we took when we kissed, and I want to believe that this was our reality. Probably like a child arguing about the possibility of remembering the times of a newborn with his parents, I argue about the version of events with friends who saw us as a couple. You are the anthropological subject of my studies, I love the beating images of our self-reliance and immaturity. 

Can you blame people for wanting to just have happy times in the face of everything traumatic with which they entered the relationship?

SMAK ŚLINY

Dzisiaj jest dzień w którym rozpoznałem po raz pierwszy smak własnej śliny. Dzisiaj, w dzień moich urodzin, moja własna ślina przestała mi również smakować. Przez całe życie pomagała mi przy trawieniu, a dzisiaj, jakby zajmując nieodpowiednie w organizmie miejsce, smakuje jak sok żołądkowy znaleziony na tylnej półce supermarketu. Kleista nabomblowana od przeżuwania piana, której funkcja oczyszczania z patogenów nigdy nie wyróżniała się w codziennym funkcjonowaniu mojego przełyku. Dzisiaj pozwoliła zobaczyć się zewnątrz, wyszła z procesu mielenia by dać się obejrzeć. Wszystko przez to, że przez przypadek umyłem zęby klejem do sztucznej szczęki, a że smak był tak intensywny, to po dojściu moich dziąseł do normalności, smak śliny się uwydatnił. Klej do protez okazał się imbirem w rytuale jedzenia sushi i pozwolił mi spojrzeć na siebie na nowo.

W rezultacie oklapł mi tupecik. Co przez całe życie myślałem ze jest moimi włosami okazało się peruką. Nosiłem na sobie dotacje kłaków rozwydrzonych nastolatków, którzy nie chcieli się czesać i postanawiając zarobić na swojej mszczącej niegrzeczności zaczęły robić filmy. “Jestem przecież dorosły”, pomyślałem, “wypadałoby mieć własne włosy”. Nie pomoże na moją głowę fioletowy szampon, ani krepa, które pomagały mi symulować dojrzałą siwiznę. 

Od kiedy zniknęła moja prywatna sprzątaczka poziom kurzu powiększył się i odbił się na mojej alergii, więc zamiast brać tabletki na alergię postanowiłem posprzątać. Na ścierce zebrały się grudy, ściśnięte fałdy piachu wyglądające jak zmieciony wał obronny, o kształcie z którego można by wróżyć, albo przepowiadać dobrą przede mną przyszłość. Zamiast zabawki seksualnej w postaci ogona w mojej ręce leży teraz miotełka, którą jak puchową różdżką wymachuję o intensywności skunksowego ogona i wymiatam nieprzyjemne stare zapachy. Jestem jak paw strosząc pióra dla którego samica traci głowę kiedy przyjmuje stereotypowo damskie role i dzieli z nią ciążę. Wprawiam miotełkę w delikatne wibracje, zmieniam kolory oczek, opalizuje świeżo przemyte okna i udrażniam ilość światła wpadającego spomiędzy podartych zasłon które utrzymują się na klamerkach do suszenia ubrań. Wyrzucam swoją postrzępioną bieliznę w ananasy którą trzymam jako zapasową.

Próba przekonania siebie do kogoś na nowo po rozstaniu, jest jak neurotyczna potrzeba zapalenia papierosa. Mieszam tytoń z damianą, żeby dym był mniej zabójczy. Czerwona żarząca się końcówka wybija się w pochłaniającej światło czerni mojego pokoju jak laser celownika. Pale nie koniecznie bo czuje się uzależniony, raczej bo podnosi bicie serca, romantyzuje moment w którym płaczesz i przypomina o miłych miejscach. W momentach największego smutku kumuluję moją uwagę na odtrutce, na wycisku z bezwarunkowego towarzysza, tytoniowego dymu, gotowego do skręcenia, czekającego między najpotrzebniejszymi rzeczami w torebce z wężowej skóry, w zakonserwowanej dla ciebie formie, aby jak gaz pieprzowy wyciągnąć w momencie niebezpieczeństwa i zrzucić z siebie skórę. Uzależniony od intymnego kontaktu waszych ust, zwalasz siłę zaciskanych nerwowo zębów na przemoczony filter. Wyląduje w formie kiepa w popielniczce, będzie przypominał jedynie zapach wylanej w formie zemsty mikstury z niedopałków na szafę z twoimi ubraniami. Najgorsze, że nie da się tego wyprać, a każdy krótki węch będzie przenosić Cię tam gdzie was już nie ma. Zapach jest najlepszym towarzyszem wspomnień.

Zacząłem nucić “Say my name”, mój głos załamał mi się w połowie i szczekłem z bólu. Zdarza mi się momentami obudzić z dżinglem reklamy nowego odkurzacza, albo płynu do naczyń, ale nigdy nie odebrała mi głosu popowa piosenka. Jak wysoko nie stawiam swojego gustu muzycznego, od rozrywki popularnej zawsze czułem się zdystansowany. Zwyczajowo w momentach konsumpcji pojawia mi się jakiegoś rodzaju zażenowanie, a teraz mój śmiech związany jest z niemożliwością zrozumienia jak i dlaczego moja głowa zapamiętuje pewne rzeczy. Tak długo jesteś daleko od reklam jak długo twoje ciało nie potrzebuje odkopać najbardziej pierwotnych części Ciebie. Nie wiem, jeszcze tego nie rozgryzłem, tak jak długo literowych wyrazów po niemiecku które zakodowują mi się dla hecy w pamięci. Niektóre sięgają do 36liter. Być może właśnie ta powaga sytuacji czy wystarczająca głośność reklamy na youtubie jest wystarczającym pretekstem, aby twoja głowa odkopała z odmętów pamięci tą jedną piosenkę, której po tym jak zerwałeś z dziewczyną wolałbyś akurat nie pamiętać. Niech piosenka mi nie rozkazuje, nie będę nikogo nazywać po imieniu. Nie będę nazywać sprawy po imieniu, na ten moment nie chcę i zamierzam dalej mówić do Ciebie “słoneczko”. Utrwalanie słownictwa przy nauce nowego języka nie działa w dwie strony. Nie można go zapomnieć, więc słowa którym nadaliście nowy kontekst już zawsze będą go miały. Nawet gdy promieniejesz jak słoneczko.

Poznaje tylko ludzi przez aplikacje randkowe którzy mieszkają daleko ode mnie. Być może to kwestia tego że moi rodzice się rozstali i taki zdystansowany rodzaj relacji jest dla mnie tak naturalny jak istnienie internet explorer. Internet to literalnie mój najlepszy przyjaciel od urodzenia, nie potrafię go nie użyć w potrzebie gdy kaszlę czy zapytać o diagnozę gdy rozpoznaje u siebie objawy choroby psychicznej. Wynik przeglądarki zazwyczaj jest równo kojący i przeszywający z przygnębienia. Od raka, po uzależnienie od opiatów, moje bolące gardło emanuje na wszystkie możliwe mutacje moich organów w zależności w jaki wątek pójdę i na jakiej surfuje fali – fali mojego pofałdowanego podniebienia wrażliwego na podmuchy internetowych informacji. Za każdym razem robię sobie to samo, za każdym razem znając konsekwencje. Wymiotuje na świeżo skoszony trawnik na osiedlu zapewniając wszystkich z uśmiechem, że jestem przyzwyczajony do efektów ubocznych. 

Zamykam okno przeglądarki, pod którym wyłania się drugie, gdzie widnieje moja kupiona przez internet działka, na której rosnące dzięki zdjęciom z satelity drzewa powoli zaczynają przykrywać miejsce w którym postanowiliśmy wybudować dom. Czekam aż urosną, aż korony drzewa zaczną ją przykrywać i rzucać cień na wszystkie przeszłe plany na przyszłość. Do momentu aż nie przestanę ich widzieć, nie czuję abym mógł zainwestować energię w coś innego. Chodzę uniesiony kilka centymetrów ponad ziemią jak pies agresywny ze strachu, określając się tą agresją, nie mając miejsca na nic poza samym sobą. Czekam wpatrzony w monitor jak na maila zamówienia komputera na święta, któremu ze względu na wigilijny wzmożony ruch zajmuje dodatkowe kilka tygodni na dostawę. Winię za to wszystkich celebrujących boże narodzenie obrażając się na świat. Dzień płynie jak rosnące sadzonki żywopłotu otaczające posesję, a ja zraszam je przyciskając przycisk klawiatury, próbując dojść do tysiąca zraszeń, żeby dostać nowego matcha na tinderze i zastrzyku pewności siebie. 

To trochę przytłaczające ile kobiet wygląda na aplikacjach randkowych tak samo, ile kobiet przystało na wyzywające pozy przynoszące efekty jedynie w ramach procesu który nie trwa dłużej niż sekundę. Gadzi móżdżek widzi zagięcia i podokrąglenia, dostrajając sylwetki pod wielkość żądnych obmacań rąk którymi przesuwa obrazki wyskakujących osób. To trochę jak granie w grę zręcznościową fantomową odciętą ręką sterowaną przez niewidzialną rękę rynku. Konsumenci motywowani zaspokojeniem własnych prywatnych potrzeb, przyczyniają się do tego by obieg seksualny był jak największy i spirala nie widzi końca. Niewidzialna ręka często wydaje się niewidoczna, ponieważ często jej tam nie ma, tak jak nie ma tam zaspokojenia. 

Zmuszam się jednak na wyjście z pokoju, więc łykam moje nowe selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny. Kilkufazowym klepnięciem sprawdzam czy zabrałem klucz. Raczej z przywiązania, niż zadowolenia z miejsca w którym mieszkam. Drzwi zatrzaskowe nie wybaczają porzucenia, raz zakluczone odwracają się plecami, jak ja do miejsc z którymi nie chce mieć nic do czynienia. Pokój w akademiku jest zawsze lepszy niż brak pokoju, zapach czterech spoconych mężczyzn, suszącego się prania i powiewu pleśniejącego pasztetu z otwieranej lodówki jest zawsze lepszy niż brak pokoju. Plaskacz z otwartej ręki w środku snu w plecy w ramach studenckiego ochrzczenia, w ramach pomylenia łóżka z toaletą i wysikania się na własny materac w środku nocy od wódki, jest lepsze niż brak pokoju. Wszystko wydaje się teraz lepsze niż wspólne mieszkanie z ziomami w którym kleszcze psa jednego z nich wchodzą Ci pod kołdrę i wywołując zimne poty przypominają, że pod kołdrą brakuje cielesnego grzejniczka. Zimno mi w tym pokoju mimo ich pierdów. 

Salonowy nomad kanap bywa atrakcyjny jedynie na jakiś okres czasu. Poznajesz ludzi, wtrącasz im się do życia kulturalnie podglądając ich jak chodzą w gaciach po ich dorobionym własnymi wysiłkami domu. Zaczynasz doskwierać, miny znajomych więdną, a ich gościnność w obliczu codziennych porachunków z pracą i przestrzenią na odpoczynek zaczynają wysyłać jednoznaczne sygnały. Twoje ciuchy ubrane na cebulkę tracą warstwy i rwą się gdy przechodzisz przez kolejne płoty by kraść warzywa z lodówek ich uprawnych pól. Trudno patrzeć na wahania twoich przyjaciół inaczej niż personalnie, a przecież to co w pierwszej instancji zmusiło Cię do robienia tego co robisz, jest raczej problemem systemowym i protestu rolników, a nie twojej głowy. Przynajmniej tak mówią w telewizji. Pozbawiony miejsca do życia czujesz się niezaakceptowany i nie pasujący, zalegający w kolejce do tych którzy potrafili się wepchnąć, więc tniesz ile wlezie, póki bramkarz przed klubem nie upokorzy Cię przed wszystkimi czekającymi na komunalne mieszkanie. A przecież podobno w klubie i w domu, każdy jest miło widziany niezależnie od orientacji seksualnej i wyglądu. “Mi casa es su casa”.

Zjeżdżam na dół z mojego mieszkania w bloku. Startuje na najwyższej oddalonym od ziemi szczeblu, tam gdzie znajdują się pokoje dla imigrantów, dzieci wymiotują w windzie i rdzewiąca krew budynku wychodzi ze szpar między lustrami. Nocne krzyki, duszenie się pacjentów i interwencje lekarskie w środku nocy. Dźwięk ładującego się defibrylatora przeszywa ultradźwiękami sufity i stymuluje moje sny. Pacjenci komunikują się porankami poprzez bicie łyżkami o kaloryfer, dźwięk niesie się przez wszystkie piętra komunikując czas na śniadanie i potrzebę fundamentalnego dla człowieka kontaktu. Znudzone dzieci do lat dziesięciu przewieszają zza mojego okna puszki połączone sznurkiem i krzyczą, myśląc, że to dzięki puszkom słyszą siebie wzajemnie. Nastolatki rysują maski samochodów kluczami do naszego budynku, robią pułapkę na nowożeńców ze sznurka i zawieszonych na nim ostrych metalowych końcówek. Tak zarabiają na czipsy i kole którą konsumują grając na korytarzu na telefonach. Starsze Panie dzwonią po ratowników aby zdjęli kota z szafy, opowiadają o wnuczkach i ostatnich odwiedzinach ich córki siedem lat temu. Ratownicy odjeżdżają, Panie zapomniały że dzwonią i przypominają sobie na nowo o swoich niedostępnych dzieciach. Alzheimer jest wspaniały tak długo jak możesz opowiadać te same żarty na okrągło i jak długo nie pamiętasz jedynie złych wspomnień.

Zjeżdżam windą siedem pięter w dół do piwnicy, wchodzę jedno do góry po schodach i wychodzę na dwór. Drzewa kwitną, pyłek wlatuje mi do nosa, kicham. Podnoszę wzrok, starsza pani z balkonikiem toruje mi drogę, spogląda na zegarek i naciągając mięśnie twarzy puszcza zawiasy swojej szyi żeby wysuszyć zęby na przelatujący nad nią samolot. Uchylam się od dźwięku jak od pocisku i naciągam swój zaczesany tupecik. Ona krzyczy, że to jakiś rodzaj ptaka, a ja ją omijam wykonując tenisowe kroczki i backhandowym pchnięciem ruszam do przodu. “Rodzaj ptaka?”, myślę, “co to za rodzaj ptaka co brzmi jak helikopter?”. Śmieciarka załadowuje śmieci, umorusany śmieciarz macha mi i oblizuje palce po ostatnim cieknącym worku biologicznych odpadów. “Wow, chyba weszły mi leki”, myślę. To świat samochodów zasilanych na skórki bananów, z papierową tapetą na obrzeżach osiedla na którym mieszkam i bezkresnego oceanu oddzielającego moją sielankę od mięsożernych grubych ryb które fundują moje filmy. Ludzie wychodzą o odpowiedniej dla nich porze z domów, a ten sam dom w którym się urodzili jest dla nich domem starców. 

Młoda para ubrana jak elfy skubie słonecznik dzieląc swoje ręce obowiązkami na śmietnik i kontener z prowiantem. Rozgrzewka szóstego zmysłu o ósmej rano w pociągu. Ich tatuaże kryjące się za szpiczastymi uszami parzą mnie w kąciki oczu, jak perspektywa noszenia czyjego imienia do końca życia wytatuowanego na skroni, albo tatuażu stonogi wychodzącego spod pachy. Wstaję, dotykam klejący od brudnych ludzkich linii papilarnych trzymak, a potem się przecieram nie zauważając kiedy – w oko, znajdując sobie argument, żeby mieć przekrwione oczy. Nie wiem kto siedział wcześniej na moim miejscu, więc kręcę się na siedzeniu jakbym jadł ciecierzycę kilka dni pod rząd. Stresuje mnie to, widząc jak wywalają heroinistę z mojego przedziału i jak ja zostawiam moją parę z filmu fantasy za zamkniętymi drzwiami pociągu.

Na stacji metra dziewczyna z vintage lampą w ręku, o włosach jak kabel zakręcony od niezdecydowania gdzie przestawić mebel w salonie. Przetasowanie w pokoju to chyba najlepsza próba odkręcenia spirali negatywnych skojarzeń jaka istnieje, a, że dziewczyna nie ma samochodu, to biedna pewnie przewozi mebel po meblu transportem publicznym. Rytualne poświęcenie stołu na złomowisku uderzeniem młotka, kupienie ledowej żarówki w ikei i nadania jej barwy pasującego do nowego koloru skory nowej dziewczyny. Dzisiejsza technologia nie dyskryminuje już twojej karnacji jak ciemne analogowe filmy od aparatów, za to po cichu pomaga mi ją fetyszyzować. Będąc tęskniącym singlem, o wyborze nieskończonym, nie ukrywam, że schylam się w stronę azjatyckich kobiet. Być może obraz damskiego zbawiciela przeszył mi się kiedyś w anime, skośnych uśmiechniętych oczu z pudełkiem pizzy za drzwiami bunkra jakiegoś hikikomori, który tylko czeka, aby ktoś poświęcił swoje życie żeby mu pomóc. Ugięta noga, bezkompromisowa miłość bezwarunkowa, znak wolności w jej wolnej ręce i mój ekran komputera. Patrzę przez wizjer od mojej dziupli i odchodzę na palcach sprawiając pozory braku lokatora w domu, imituje dźwięk rury trawiącej fekalia i znikam za rogiem chowając się w toalecie. 

Dziewczyna puka po raz ostatni do drzwi i odchodzi, pukając jak świadek jehowy do następnych. Wiedziałem, że nie chodzi jej o mnie, tylko o rozprzestrzenianie ideologii “manic pixie dream girl”. Relacje z poświęcenia, chyba są z góry skazane na porażkę, tak jak oczekiwania, że ktoś zaleczy twoje personalne problemy. Głębiej, głębiej w internet, tam gdzie filmy pornograficzne kolonializują moją tęsknotę i algorytmy sugerują mi filmy uległych azjatek. Trochę się przeraziłem jak to piszę, bo mówię o egzotycznej dla mnie kulturze jak o jakiejś rasie psów z konkretnym rodzajem uszu, albo o mocach pokemonów. Wiem jedno, że czasem ludzie których aż za bardzo nie znasz potrafią być największym ukojeniem. 

Pamiętam jak miałem około trzynastu lat, jechaliśmy na święta rodzinne wraz z moim ojcem i jego ówczesną dziewczyną. Przesiąknięty obrazami złych do ostatniej kości bohaterów moich ulubionych filmów, każdorazowo ukontentowany ich porażką, zapytałem mojego ojca dlaczego nie mamy w kraju kary śmierci dla psychopatów i złoczyńców. Wychowany na karach i nazywanych obroną odepchnięciach, argumentowałem, że byłaby to najlepsza forma przed odstarszeniem człowieka przed nikczemnymi czynami i w następstwie obrony naszej złowrogiej galaktyki. Obraz narysowanej przez mojego ojca czerwonej linii na progu drzwi, której przekroczenia wystrzegałem się jak ognia, zainspirował mnie do wyobrażania siebie w roli prokuratora wojennego, szybkiego pójścia na emeryturę i wygrzewania się na słońcu do końca moich splamionych krwią dni przy morzu czerwonym. “Zawód na jednej linii ze strażakiem”, myślałem. Miałem w sobie żarzącą wściekłość i zarazem podręcznikową posłuszność co do panujących w moim domu reguł i zasad. Niczym generał naciskający czerwony pulsujący guzik na desce rozdzielczej jego dowodzonej łodzi podwodnej, ja wyobrażałem sobie opuszczać klapę pod zawisającym ze strzałem kości człowiekiem podczas gdy opuszczałem jedynie wolnoopadającą klapę toalety po tym jak podcierała mnie mama. Gdyby wspomnienie było człowiekiem, to jego śmierć wyobrażałbym sobie właśnie poprzez nagłe powieszenie. Przywołuje moje stare aspiracje i robię inwentaryzacje aktów zgonu. 

Nowa kobieta mojego ojca nie mogła uwierzyć w jego afirmację co do mojej ścieżki rozwoju, jakby cały jego obraz jej runął, jakby rozpiął zamek swojego ciała, a z pod niego wyłonił się czarny wylany karbonową zbroją robot z głowicami jądrowymi w nadgarstkach. Postanowiła przemyśleć sobie jego słowa i wrócić do miejsc w których nie okazał jej emocji kiedy ta komunikowała mu zranienie. Jego odlotowość i charyzma przyćmiły jej ból, symulowała miasto gdzie ludzie nie popełniają wykroczeń ze strachu, a ich akceptacja dla cudzych problemów jest ważniejsza niż ich własne bezpieczeństwo. Nagle wydatki na Pentagon poszybowały powyżej zakładanego budżetu, we wszystkich rogach zamieszkiwanego przez nich apartamentu pojawiły się kamery, tarcze antyrakietowe zamiast anteny sygnału telewizyjnego i zaszyfrowany internet. Można powiedzieć, że ze strony mojego ojca była to tylko prowokacja, ale prowokacja źle wykalkulowana może skończyć się na bolesnym kontrataku. Do tej pory widziała w telewizji jak bomby spadają na kraj, ale nie jak palą się ich dzieci, a jak wiemy, trochę trudniej głosować za wojną i płacić podatki jak widzisz jej realne konsekwencje. Na niebie po jej stronie biała flaga i odwet. Zerwanie i zdumienie agresora.

Teraz ich puste mieszkanie wygląda jak biuro gdzie telemarketerzy sprzedają długopisy popijając ósmą kawę, jednocześnie grając z telefonem stacjonarnym na ramieniu w bilarda.  Wcześniej nie słyszałem echa charakterystycznego klikania długopisem które wysuwa rysik, które teraz odkliknęło by podpisać papiery podziału majątku. Niezwykłe jak bardzo to co prawdopodobne jest w naszych życiach nieobecne. Próg mieszkania zalał mnie potem i rozgotował do temperatury która prowokuje halucynacje stojących tam niegdyś mebli. Dopiero teraz to czuję, po przekroczeniu głupiej deski na ziemi. Drzwi się zatrzaskują, odwracam wiszącą tabliczkę na “zamknięte” i wyłączam migający neon z obrazkiem z gorącą kawą. Wycieram ostatni raz buty na wycieraczce z tęczą i ciągnę po ziemi dywanik z napisem “welcome home”. Mój ojciec nie płakał od czasu liceum i nie płakał też tym razem. Nie mogłem mu uwierzyć, że łzy nie lgną mu do spojówek. Mówił, że wycisnął już wszystkie, a może przez napięcie mięśni jakie uznał w swoim życiu za codzienne, wycisnął gruczoły. Myślałem, że takie cuda to chyba zdziała tylko nauczycielka chemii podczas eksperymentu, a jednak.

Nawet antydepresanty nie sprawiają, że nie płaczesz. Sprawiają raczej, że bodźce dopaminowe które dotychczas regulowały twoją psychikę mają mniej do gadania w konfrontacji z wypełniającą Cię dzięki serotoninie satysfakcji. “Czy to możliwe, że moje nowe psychotropy sprawiają, że patrzę na małe dziewczynki?” zastanawiam się przechodzą przez pasy przed szkołą podstawową. Okropne. “A może psychotropy przypominają mi tęsknotę za szkołą?” Tak jak nauczyciele, chemia po lekach ucina związek przyczynowo skutkowy i czyni Cię zdanym na kaprys czyjegoś działania. Jeśli antropomorfizować by działanie leków, to twoje zdanie traktowane jest przez nie z góry, tak jakby nie liczyło się to co przeżywasz i uważasz na dany temat. Leki mówią kiedy zapala się zielone światło i jakie jest pierwszeństwo na rondzie. W jakimś sensie rozumiem dlaczego działają jak działają, bo tak samo jak nie mogę sobie wyobrazić siedzieć przez miesiąc w łóżku, jak tego, żeby nagle ludzie przestali przestrzegać zasad ruchu drogowego. Świat by się rozpadł. Kupujemy samochody które mogą wyciągnąć trzysta kilometrów na godzinę, bo kochamy świadomość możliwości łamania zasad i ludzi które je łamią, a sami żyjemy wewnątrz limitów prędkości. 

Kiedy bierzesz leki nie ma związku między z tym co robisz, a co czujesz. Moja nauczycielka od polskiego opracowała metodę wydawania wypracowań, tak aby wyegzekwować subordynację i splecione z nią twoje poczucie własnej wartości. Uczniów wywoływała od końca, od najgorszej oceny do najlepszej, niejako utrzymując twoje próbujące wymiotować jabłko adama, tak długo w górze, aż nie wyczyta się ostatniego miejsca i nie dowiesz się swojego dokładnego miejsca w hierarchii. Kalendarz ze zdjęciami wszystkich uczniów z klasy na koniec szkoły będziesz przerzucać w kolejności ocen, od pulchnego palanta noszącego na barkach lektykę, po haczykowatą chrześcijankę siedzącą tam między poduszkami czytając wiersze Leśmiana. Tych których posądzała o kilkukrotną masturbacje w ciągu dnia, również nie mogli liczyć na dobre oceny, więc poświęcała ich dla aligatorów kiedy prosili o zmianę szkoły. Czy zdjęcie ucznia znika z upamiętniającej książki kiedy ten nie daje rady psychicznie? Nie, ale na pewno nie będzie potrafił się więcej zgłaszać do odpowiedzi.  

Czasem jak spotykam ekstrawaganckiego dziwaka z niewyparzoną gębą, to zastanawiam się czy on sobie na to przyzwala, czy raczej rządzą nim jakieś mechanizmy obronne. Jak wyglądał jego proces edukacji? Czy bycie charakterystycznym musi wynikać z pewnej zarozumiałości i buntu? Nie wiem, zaczynam być powoli człowiekiem który za wszelką cenę próbuje przetrwać i zachować stabilność emocjonalną. Nie potrafię nie przejmować się czyimś dobrym samopoczuciem, ani zaakceptować, że “wszystkich nie zadowolę”. Jakoś z trudem myślę o współpracy ludzi o rozbieżnych poglądach i podwładności względem kogoś kto jest genialny. Zazdroszczę ludziom bezkompromisowym, bojąc się, czy to co czyni ich bezkompromisowym raniło by ludzi dookoła mnie.

Rozpruwam się za każdym razem kiedy natrafiam na wystającą drzazgę mojej niepohamowanej bajery i zszywam na nowo, ręcznie, wypchany puchem, z plastikowymi oczami, testuje nowe postaci i kombinacje. W fazie gdy szwy jeszcze łączą się z tkanką wolę się nie odzywać i omijam konfrontacji zanim się nie rozpuszczą. Stawiam pierwsze kroczki, za każdym razem próbując zapamiętać moment moich urodzin i dokładnie prześledzić moje wychowanie. Wszyscy dorośli próbują mi wmówić, że się tego nie da, a ja im dalej w eksperymentowanie pod nazwą “jak zostać dobrym człowiekiem”, wbrew ich zapewnieniom zaczynam zapamiętywać pierwsze odczucia światła, wibracje dotyku i smaku śliny. Wszystkie stadia smaku mojej śliny.

Trzeba dodać, że od kiedy żyję na świecie istniały kamery, więc obraz który mi prześwituje może być syntetyczny. Prawdziwy, czy nieprawdziwy, nie wiem czy komuś jeszcze zależy, żeby się o to kłócić. Nie kłócę się z wybiórczością filmów które nagraliśmy gdy się całowaliśmy i chcę wierzyć, że to była nasza rzeczywistość. Pewnie tak jak dziecko kłócące się o możliwość zapamiętania czasów noworodka z rodzicami, ja kłócę się o wersję wydarzeń ze znajomymi którzy widzieli nas w parze. Jesteś antropologicznym przedmiotem moich studiów, kocham bijące się obrazy naszej samodzielności i niedojrzałości. Czy można winić ludzi, że w obliczu wszystkiego traumatycznego z czym weszli w związek chcą po prostu przeżywać szczęśliwe chwile?