I am sitting in an aromatic sauna, the colors of people’s liquid-undressed bodies and their pheromones changing with the contact of my ricocheting eyes from the training ground in my head. Soldiers on the border of the civilized world threw away my identifying passport, told me to strip and run ahead of me, through a bleak fleshy field, until I got right here, to these aromatic Russian banyas, where there is no bucket of cold water and personality. 

“I can’t wean myself off from this woman”. – I think heatedly in the middle of the coliseum, tied with ropes to two chariots facing each other in opposite directions. The horse rubs its hoof against the obliterated foundations of an archaeological memory and blows a pipe dream from its nose. The blinkers covering the animal’s field of vision expose only the carrot the coachman is holding in front of the horse on a rod. Giddy-up. They’ve impaled me on the hook like a vegetable, I’m a trigger to start my own vasectomy. My strained little toe which I have never been able to move independently suddenly breaks to the rhythm of my vertebrae built up over all the years. From what they say, everything in the body is chained together, and when someone breaks it is followed by a whole group of friends. Perhaps that’s why partisans learn alone to keep their own body on the little finger of their hand. I’m not a partisan, my spine didn’t survive hitting a dresser with my little finger, a newly purchased dresser with more drawers. My little finger is festering with pus and throbbing with pain, but unconsciously wants to hit the old dresser one more time, before it flies out the window to the dumpster. Renovations. As far as I can understand him, he would like to shrink and lace himself with someone he loved, who, while providing the stability of a blow, inflicted pain on him – but at least he loved. It’s hard to part with old dressers with big legs and best friends. 

A sugar cube cracks in the horse’s teeth and knocks over the shelves in my head, a steaming drop of sweat from the ceiling falls on me, so I reflexively rub the salt from my body into my eyes, weeping from the tragedy of the situation. The lady on the right is staring at the wall, her breasts like a untied knot of shoelaces hugging the floor. I turn my eyes away. I must admit that this is not how I imagined our old age, baby. To my left someone’s bandage-bound breasts are struggling to come to the surface from the corset, “I have to come out,” they say, “It’s me that have to come out, I’m about to faint.”, I reply. Such suffocating was apparently our youth, and I didn’t change the bandage when it needed to breathe. 

I take a shower, but only a warm one because my immune system does not tolerate sudden changes, and the master chief of the sauna naked walruses without a cover. So much exposure, in accordance with the work contract, the cameras in the lavatory attendants eyes ask for a second towel under my feet, which I don’t have. They won’t let me leave for fifteen minutes, so I’d better take a long breath. Mediation between the women in the esoteric room was so tough, that only something with a smaller, slowed-down stimulus is granted to me for the moment. 

I take a poke, strap on the belt with weights and I dive. Big endless blue for the next quarter of an hour. A sawfish sneaks past me for a mile a second, but I’m not a threat because I’m not like a diver, just apneic. Time passes at the speed of a drop of water falling from an icicle, I condense into the mouth of an energy-producing hamster on a reel. The longest day of my life, “thank you lil hamster”. 

A caricature of a polar bear spits ice cubes from my sweat into a bowl of drinks. I open the glass gateaway, I ask – “Shakespeare?”. From behind the fog a chorus replies, “Shakespeare is a door away”. “Thank you”, I close. Without asking I enter a room that has a sign that goes “caution slippery”. “Apparently they warrant a sacrifice here,” I thought with relief, and waded in, giddily clapping my reptile-like feet on the cold floor. “If I’m to get out of here alive and kicking, it’s only together,” I think. A stream of frozen tears crawled from behind my conjunctiva, cleansing me from the pathogens of romantic thinking. I burst in tears. I have so much left of this romantic love that I imagine throwing it behind someone going through fire and water, melting the icicle of ice that pricks me asthmatically in the lungs, at a shallow like “waiting under a balcony” narrative of my breath. Unaware of what bursted inside me, I stressfully dine on love-filled greasy doughnuts – full of temporary oxidizers from the tropical bar in the sauna complex that reminds me of our vacation. With such ideals, temporary separation is probably the highest act of love I’m ripe for and the biggest myth I’ve tested on myself. Someone inadvertently opened a stream of cold water and splashed my arms, burned from the “return from vacation” procedure. Mom said it was a matter of vitamin D3, that people that lack it look for artificial substitutes for going out. “Yes,” I’ll politely reply through lips that are as dry as dry soil, I’m used to what I’ll hear from those who always see in me the same disease. 

Someone’s hourglass has seeped out, marking the end of a turn. I have an urge to morph with someone and join his life – his percolating sand movement. I’m attaching myself at the number of someone’s grains and I prematurely leave the sauna to read detective stories and analyze my own conspiracies instead of the masters of romance. At least I choose them of my own free will, I value my own will more than sacrifice. There is guilt in the price of a good detective story, and I have that in the price of my own swollen from lack of oxygen head. Fifteen minutes passed and I accumulated theories about the power of the flat earth and reptilians. 

I cast off the weights and instantly zoom upward, thrusting through the water like the punctured bladder of a pig that children used to play soccer with. I race to the surface of the water releasing the helium, a balloon a little girl howls and feels nostalgic for. She already knows, before I even feel. The body always knows better. Unfortunately it doesn’t always scream. In my case, it didn’t scream at all.

Eighteen seconds left on the hourglass. An eighteen-year-old from my high school throws himself against the glass door from the outside and clings like an air-seeking fish. His imprinted body crushed to two dimensions as if examining breast cancer, I try to analyze it objectively as my historical truth rather than first-person stories. Having heard how many have experienced the same thing and coped without help, I, for the first time in my life, decide to rush to the rescue. This sauna of my life needs empathy, and while it’s hard to find empathy when you’re fighting for your life, I find the courage to do so. 

A gentleman in his fifties wearing a wool hat like a poisonous Sosnowsky’s hogweed leaf looks at the dying boy and says: “without suffering he will learn nothing”. I think he got stung when he was young, and now he simply covers his morbid burns on his head with that ludicrous hat of his. “You confused leaves with burdock leaves, man.”, I reply. I assume it’s a conflict of former generation and “snowflakes”, that unfortunately have stopped falling since the climate catastrophe. Perhaps because in the face of the crisis they have long since fallen, and the old do not care about lowering the temperature in their post soviet blocks. The monarchy tells you to turn the other cheek, and when a person falls at the first one no one even mentions it. In the alternative world, stories are written by the losers, and in mine, the same winners who lost, but never admitted it. Now they pass on their axioms. 

Also now, the body of the subordinated to his intellect of development eighteen-year-old boy lies alone in a junkyard next to a scrapped sad little tractor and plays a tune looped on vinyl while excreting drops of urine from a lit bladder glowing red like a reverse gear light. Plowed boy. The boy wanted to back up and hit the curb. Explosion. He is being swallowed up by the fog of the steam sauna, and in the depths of its density one can hear only the echo of a successor, a warrior of the upper class, with stronger determination and more radical exploitative principles. The successor snatches the copper from its veins and eats it like long haribo jellybeans, before sinking into another state of matter in the depths of the protruding vein-wires. The dryer falls into the bathtub, in slow motion with infrared glasses I fly to the rescue to catch it and I fail. The boy screams under the water, dies producing bubbles. People in the sauna fall to their knees in front of me. “Am I the next one?”, I thought. “After all, I don’t even like Haribo.”

Hot water boiler boils, steam pressure visible density on the thermometer, lavatory attendants gas the room for the next third of hungry bodies brought by train. They seem to be the ghosts of all that’s left of a happy love that the blood cells don’t filter, but leave microlove in circulation. Some say it’s eaten by fish and turtles which then we eat, but I don’t want to believe it. 

When I was young, I was crawling under a blanket to the toilet at night, when I saw a ghost. Apparently I was already living with the possibility of a breakup. Why would anyone think about this while people are together? Built on references to the past, life creates a kind of dream, a secretion between the nose and the mouth that, after a three-week runny nose, gets so deep that it can’t be smeared out or swallowed with saliva. There is no lubricant for a foreign element. So there, a spirit walks behind you, wanting to take back its rightful property, owned rituals and motivations, the source of which until recently seemed so obvious, and is not, and you never wanted it to be. 

“I choose life,” I said to the spirit. Even if its without hands and a functioning tongue, but life. 

I wake up suddenly in my teens with no feeling in my hands and I wriggle like an earthworm trying to get out of bed. The tingling lets go. Idealism is not life, “idealism is only my life for a little while yet.” – I argue with the lady at the pool gates about the minutes exceeded, that she didn’t mention time to change, the necessary buffer for feeling emotional. Apparently I sat down for more than two hours for which I paid, and now beg for complaints. Blocking the queue, people slowly organize a picket, write slogans on placards and make demands. It seems to be the actual sexual revolution in Poland. I throw a magnetic bracelet at the camera and run away without paying for the sauna, because I didn’t have money for it anyway. My body tumbles at the slightest breeze. The sun is shining, I smile while sniffing the sidewalk. “The lack of feeling refers to a rock, and I want to be a human,” I think. 

SAUNA (PL)

Siedzę w aromatycznej saunie, zmieniają się kolory ludzkich płynnych rozebranych ciał i ich feromony z kontaktem moich rykoszetujących od poligonu w mojej głowie oczu. Żołnierze na granicy cywilizowanego świata wyrzucili mój identyfikujący mnie paszport, kazali się rozebrać i biec przed siebie przez bure mięsiste pole, aż dotarłem właśnie tutaj, do tych aromatycznych ruskich bali gdzie nie ma kubła zimnej wody i osobowości. 

„Nie potrafię od się od tej kobiety odzwyczaić” – myślę nagrzany, przywiązany linami za dwa rydwany skierowane w przeciwnym kierunku na środku koloseum. Koń zaciera kopyto o zatarte fundamenty archeologicznego wspomnienia i dmucha mrzonką z nosa. Klapki na oczach w polu widzenia zwierzęcia eksponują jedynie marchewkę którą woźnica trzyma na wędce przed koniem. Wio. Nabili mnie na haczyk jak warzywo, jestem pretekstem do startu własnej wazektomi. Mój naprężony mały palec u stopy którym nigdy nie potrafiłem niezależnie poruszać nagle łamie się w rytm moich zbudowanych przez wszystkie lata kręgów. Z tego co mówią wszystko w organizmie jest połączone łańcuchowo, a gdy ktoś zrywa idzie za tym cała grupa znajomych. Być może dlatego partyzanci uczą się utrzymywać własne ciało na małym palcu u ręki. Nie jestem partyzantem, mój kręgosłup nie przetrwał uderzenia małym palcem w komodę, w szczególności nowo zakupioną komodę z większa ilością szuflad. Mój mały palec jontrzeje ropą i pulsuje z bólu, ale nieświadomie pragnie uderzyć się jeszcze raz w starą komodę zanim poleci przez okno na śmietnik. Na ile go rozumiem, to chciałby się skurczyć i zapleść z kimś kogo kochał, kto zapewniając stabilność uderzenia zadawał jednocześnie mu ból – ale przynajmniej kochał. Trudno rozstawać się ze starymi komodami z wielkimi nogami i przyjaciółmi. 

Pęka kostka cukru w zębiskach końskich i przewraca półki w mojej głowie, spada na mnie parząca kropla potu z sufitu, wiec odruchowo wcieram sól z mojego ciała w zapłakane od tragizmu sytuacji oczy. Pani po prawej patrzy w ścianę, jej piersi niczym rozwiązany supeł sznurowadeł przytulają podłogę. Odwracam oczy. Muszę przyznać, ze nie tak wyobrażałem sobie naszą starość mała. Po lewej mnie czyjeś piersi zawiązane bandażem walczą by wyjść na powierzchnie z gorsetu, „muszę wyjść” mówią, „Muszę wyjść to ja, bo zaraz zemdleje.”, mówię. Taka duszna była najwyraźniej nasza mlodosc, a ja nie zmieniałem jej bandaża kiedy potrzebowała pooddychać. 

Biorę prysznic, ale tylko ciepły bo mój układ immunologiczny nie toleruje nagłych zmian, a pan wodzirej sauny nagich morsów bez nakrycia. Tyle obnażenia, a zgodne z umową pracy kamery w oczach klozetowych proszą o drugi ręcznik pod stopy, którego nie mam. Nie pozwolą mi wyjść przez piętnaście minut, wiec lepiej wezmę długi oddech. Ezoteryczny pokój przecisnął mnie na tyle przez mediacje miedzy kobietami, ze jedynie coś o mniejszej, spowolnionej ilości bodźców jest mi na ten moment dane. 

Biorę sztacha, obwiązuje pas ciężarkami i nurkuje. Wielki nieskończony błękit przez następny kwadrans. Przemyka mi przez mili sekundę ryba piła, ale nie stanowię zagrożenia, bo nie jestem jak nurek, tylko bezdech. Czas płynie w prędkości kropli wody spadającej z sopla, skraplam się do buzi produkującego energię chomiczka na kołowrotku. Najdłuższy dzień w moim życiu, „dzięki chomiczku”. 

Karykatura misia polarnego wypluwa kostki lodu z mojego potu do misy z drinkami. Otwieram szklane wrota, pytam – „Szekspir?”, państwo zza mgłą chórkiem odpowiadają, ze Szekspir to drzwi dalej. Dziękuje, zamykam I wchodzę bez pytania do pokoju z napisem „uwaga ślisko”. „Najwyraźniej gwarantują tutaj poświęcenie”, pomyślałem z ulgą i wlazłem klaszcząc zawadiacko gadzimi stopami po zimnej podłodze. „Jeśli mam stąd wyjść cały i żywy to tylko we dwoje”, myślę. Strumien zmrożonych łez wypełznął mi ze spojówki oczyszczając mnie z patogenów romantycznego myślenia i pęknął. Tyle mi zostało z tej romantycznej miłości, ze wyobrażam sobie rzucić ją za kimś w ogień i roztopić ten sopel lodu które kuje mnie astmatycznie w płuca przy płytkim narwanym jak czekanie pod balkonem oddechu. Nieświadomy w co we mnie pękło stresowo zajadam się wypełnionymi miłością tłustymi pączkami – pełne tymczasowych utleniaczy z tropikalnego baru w kompleksie saun, który przypomina mi nasze wakacje. Z takimi ideałami czasowa separacja to chyba najwyższy akt miłości na jaki dojrzałem i największy mit który na sobie doświadczyłem. Ktoś niechcący otworzył strumień zimnej wody w niedotlenieniu i obryzgał mi spalone od zabiegu „powrotu z wakacji” ramiona. Mama mówiła ze to kwestia witaminy D3, a ludzie z jej brakiem szukają sztucznych zamienników wychodzenia z domu. „Tak”, grzecznie odpowiem przez wyschnięte jak sucha gleba wargi, bo przyzwyczaiłem się co usłyszę od tych co zawsze widza we mnie te sama chorobę. 

Komuś przesypała się klepsydra oznaczajaca koniec tury. Potrzebuje się z kimś zmorfować i dołączyć do jego życia, do jego przesiakajacego ruchu piasku. Podpinam się pod ilość ziarenek i wychodzę przedterminowo z sauny by zamiast mistrzów romantyzmu czytać kryminały i analizować wlasne spiski. Przynajmniej wybieram je z własnej woli i cenie własną wole bardziej niż poświęcenie. W cenie dobrego kryminału prawdopodobieństwo jest winy, a ja mam to w cenie własnej napuchniętej od braku tlenu głowy. Minęło piętnaście minut a ja nagromadziłem teorii o mocy płaskiej ziemi i reptylian. 

Odrzucam ciężarki i natychmiastowo powiększam się prując do góry przez wodę jak przebity pęcherz świni którym dzieci grały w piłkę. Ścigam się do powierzchni wody z wypuszczonym balonem z helem za którym wydziera się mała dziewczynka. Ona już wie, zanim ja poczułem. Ciało zawsze wie lepiej, ale niestety nie zawsze krzyczy. W moim przypadku nie krzyczało. 

Zostało osiemnaście sekund na klepsydrze. Osiemnastolatek z mojego liceum rzuca się na szybę od zewnątrz i przykleja jak szukająca powietrza ryba. Jego odciśnięte ciało zmiażdżone do dwóch wymiarów jak podczas badania raka piersii staram się przeanalizować obiektywnie jako swoją prawdę historyczna, a nie historie z pierwszej perspektywy, a chociaż słyszałem jak wielu przeżywało to samo i poradziło sobie bez pomocy, ja pierwszy raz w życiu postanawiam rzucić się sobie na ratunek. Ta sauna mojego życia potrzebuje empatii i choć trudno jest znaleźć empatię gdy walczy się o życie, to znajduje na siebie odwagę. 

Pan po pięćdziesiątce w wełnianym kapeluszu niczym z trującym liściem barszczu sosnowskiego patrzy na konającego chłopaka i mówi: „bez cierpienia niczego się nie nauczy”. Chyba sparzył się za młodu, I teraz przykrywa na głowie swoje chore oparzenia. Pomyliłeś liście z łopianem gościu. Konflikt pokoleń i płatków śniegu które od czasów katastrofy klimatycznej przestały padać. Być może dlatego ze w obliczu kryzysu już dawno opadły, a starym nie zależy na obniżeniu temperatury. Kopiącego się nie leży, a leżącego się nie kopie ty stary skurwysynu. Monarchia kopiących każe nadstawiać drugi policzek, a gdy człowiek upadnie przy pierwszym nikt nawet o tym nie wspomina. W alternatywnym świecie historie piszą przegrani, a w moim Ci sami wygrani co przegrali ale się nigdy nie przyznali i przekazują swoje aksjomy. 

Teraz ciało osiemnastolatka podporządkowane intelektowi rozwoju leży samotne na złomowisku obok zezłomowanego smutnego traktorka i odtwarza zapętloną na winylu melodie wydalając krople moczu z zapalonego pęcherza świecącego się na czerwono jak światło biegu wstecznego. Zaorane. Chłopak chciał wycofać i uderzył w krawężnik. Wybuch. Pochłonęła go mgła parowej sauny i w odmętach jej gęstości słychać jedynie echo następcy, wojownika klasy wyższej, o mocniejszej determinacji i bardziej radykalnych eksploatacyjnych przyszłościowych ideałach. Następca wyrywa miedź z jego żył i zjada jak długie żelki haribo, po czym zatapia się w innym stanie skupienia w odmętach wystających żył-przewodów. Upadek suszarki do wanny, w zwolnionym tempie w okularach z podczerwienią lecę na ratunek aby ją złapać i nie daje rady. Chłopak krzyczy pod wodą produkując bombelki, po czym umiera. Ludzie w saunie padają przede mną na kolana. „To ja jestem tym następca?”, pomyślałem. „Przecież ja nawet nie lubię Haribo”.

Boiler z gorąca wodą gotuje się, ciśnienie para widocznym napięciem na termometrze, zagazowują pokoj na nastepna tercje pełnych nadzieji głodnych ciał przywiezionych pociągiem. To chyba duchy wszystkiego co pozostało po szczęśliwej miłości ktorej nie przefiltrowują krwinki, a pozostawiają w obiegu mikromiłość. Niektórzy mówią ze zjadają ją ryby i żółwie które potem zjadamy my, ale nie chce w to uwierzyć. 

Jak byłem mały to czołgając się do toalety nocą pod kocem widziałem ducha, najwyraźniej już wtedy żyłem z możliwością rozpadu. Dlaczego ktokolwiek miałby o tym myśleć podczas gdy ludzie są razem? Zbudowane na nawiązaniach do przeszłości życie tworzy swoista marę, zawiesinę miedzy nosem a buzią która po trzy tygodniowym katarze dostaje się tak głęboko, ze nie da się jej wysmarkać, ani połknąć ze śliną. Nie ma smaru na element obcy. Chodzi wiec za tobą duch chcący odebrać swoją prawowitą własność, posiadane rytuały i motywacje, której źródło jeszcze do niedawna wydawało się takie oczywiste, a nie jest i nigdy wcześniej nie chciałeś aby było. 

„Wybieram życie”, powiedziałem do ducha. Chociażby bez rąk i sprawnego języka, ale życie. 

Budzę się nagle w wieku nastoletnim z brakiem czucia w rękach i wykręcam się jak dżdżownica próbując wstać z łóżka. Mrowienie puszcza. Idealizm to nie życie, „idealizm to jeszcze tylko przez chwile moje życie” – kłócę się z panią na bramkach basenu o przekroczone minuty, ze nie wspominała o czasie na przebranie, o bufor na poczucie emocji. Oczywiście zasiedziałem się ponad dwie godziny za które zapłaciłem i błagam o reklamacje. Blokuje kolejkę, ludzie powoli organizują pikietę, zapisują hasła na tabliczkach i wygłaszają postulaty. To chyba seksualna rewolucja w Polsce. Rzucam magnetyczna branzoletką w kamerę i uciekam nie płacąc z basenu, bo i tak nie mialem na niego pieniedzy. Moje ciało przewraca się przy najmniejszym powiewie wiatru. Swieci słońce, uśmiecham się wąchając bruk chodnika. „Brak czucia odnosi się do skały, a ja chce być człowiekiem”, myślę.