“Amerykanskie” auto?-busy?. 

Autobusy w Berlinie noszą na swoich stelażach cały przekrój społecznej tkanki. Momentami zabawne przez dobór przeciwstawnych klas, odmiennych kultur I dzikich zestawów poglądów co do tego jak można być głośno, na ile przyzwyczajony jesteś do dystansu, czy chociażby zapachów, które nie zawsze dają znać o postawie. Rozłożone po suficie kamery dają jakiegoś rodzaju poczucie bezpieczeństwa gdy nadąży się “nadwyraz” ocierając się o Ciebie młody wytrzeszczony pachnący pastą do zębów od miętowego likieru pasażer, a kierowca jest jakiegoś rodzaju patronem, przewoźnikiem z jednego brzegu dzielnicy do innej, gdzie zamiast starych latarni orientują Cię te ledowe, a przestępczość jest widzialna – oświetlona białym światłem w starszej sodowej nocy. 

Dojechałem na lotnisko, zmiana geograficzna na “brak geografii”, bo lotniska rzadko przypominają mi kraj na którym są wybudowane – przemawiają raczej do wszystkiego co dolatywalne i niczego na raz. Boję się tego wszystkiego, tego co nazbierały przez ostatni czas moje internetowe ciasteczka, bo trochę nie wiem co jest z perspektywy międzynarodowego bezpieczeństwa kontrowersyjne i czy przetrzepią mój footprint. Czy moje zdjęcia z Ukrainy są przegięciem, a może fotografia z podziemnych imprez w Berlinie? Zawstydziłem się też mojego tekstu o longevity, bo pomyślałem, że sama krytyczność może być dla nich krzywa? Tak jak autobus toleruje mój wygląd, samolot raczej pyta mnie o dowód zanim pomyślę, żeby zakupić alkohol – a staram się nie pić. 

Patrzę na pokład samolotu niczym człowiek niemiecki-pierwotny. Czytnik karty kredytowej w kontrolerze do prywatnego telewizorka w samolocie, a ja jestem analogowy i papierowy produkt w bagażu podręcznym importowany z NRD. Pogięty kabel z frustracji braku gier na zaprojektowanym niczym gameboy pilocie okablowuje mnie bezpieczeństwem jak wznosimy się i musimy zapiąć pasy. Marzenia o wklikiwaniu liter na małej klawiaturze na odwrocie odlatują wraz z dotykowym ekranem przede mną. Zaczyna się prawdziwa gra w płacenie, a kasynem przetrwanie turbulencji przy wzlocie na 40 tysięcy stóp. Toalety o rozmiarze nie-amerykańskim w amerykańskich liniach lotniczych operowane przez linie brytyjskie. Dzielą jedną budkę od check-inu jakby rozpoczęli kolonizację od nowa 250 lat wstecz. Cofnęli też mój online check in wstecz, na wypadek gdybym przewoził dane o starszych niż założenie stanów browarach w Europie mające za zadanie ośmieszyć moja destynacje. Wczuwam się we wszystkie stereotypy które nazbierałem z mediów o Stanach, a telewizorek tylko pogłębia moje uprzedzenie. “Replay” mówi marka moich majtek, zauważam, a w rurach samolotu zamiast wody coca cola. Lecimy na wstrząśniętej i zakorkowanej pepsi-turbulencji. 

Wysiadam na jednym z odcinków wygenerowanego biomu Arizony – gdzieś obok źródeł tej słynnej 3 litrowej zielonej herbaty w baniaku wielkości oleju silnikowego. Nie wiem do końca co i gdzie bo obracałem kompas zapisanej na google mapsach mapy, a jak się odwróciłem to wokół nagle warczą same pickupy, a ja w trybie samolotowym. Przyzwyczajony do małych dystansów łapię odjeżdżający niewyróżniający się niczym autobus, Pani kierowca krztusi się od sztucznej szczęki, a koles w czapeczce z hello kitty i krótkiej mini warczy na ludzi o swoim-ciemnym kolorze skory. Wszedłem do klimatyzowanego środka żeby uniknąć warczenia samochodów ale bez skutku. Ciągnę za analogowa linkę żeby zatrzymać pojazd i odsunąć się od “tweakera”. Reklamy na autobusie widoczne od środka niczym oczami muchy chronią Cię przed Cali life słońcem, ale nie przed lodowatą Ice Tea Slushy klimą. Kich, michnik uwalnia demona. Apsik – poprawiam się przed całym autobusem, ale nikt nie zauważa. 

“Accident or injury” – sweet james, podaje swój numer na bilbordzie jakby szukał dziewczyny – a szuka mnie. Jego oczy są wydrukowane, ale zdaje się że podążają za twoim bezpieczeństwem. Scrabble sloganowe na pieniądze. Myślę o wszystkich markach które wymawiam bez świadomości co oznaczają. CleaneX, Pampersy, Adidasy, po prostu gdy coś się dzieje z odmętów pamięci przypominam sobie slogan który smaruje mi płat czołowy Reese’s, a ja się ślinić. Zasypiam przy małym okienku mojego pokoju wyglądającego jak z loga “małego softu”. Nie ma ucieczki od oprawy graficznej tego kraju. 

Celebruje pierwszy dzień poniżej 100 fahrenheita jak urodziny. Przechodzę obok stoiska z piniatami. Dotyk przesaturowanie zielonej sztucznej trawy smyra mnie po kostkach. Pierwsze automatyczne samochody wyglądające jak triceratopsy z kamerami zamiast obronnych wybrzuszeń przed innymi większymi bardziej oreklamowanymi dinozaurami. Survival of the fittest to the brand. “Czołgi” zajezdzaja do strzeżonych osiedli nazwanymi imionami osób którym się powiodło, a powiodło się tym co mieszkają na strzeżonych osiedlach. Pierwsze samochody bez rejestracji z przodu dla ludzi posiadajacych signala, ryzykantami co nie dają się prześwietlać xenonami z naprzeciwka. Przed wyjazdem odinstalowalem sobie oskryptowane aplikacje aby nie sprawiać pozorów chroniącego swoje dane, ale widać że samochody które są czasem większe niż kamper w którym mieszkasz próbują być nierozpoznawalne z przodu. Ich twarze są tutaj inne, wyrażają inne emocje – nie wiem jeszcze jakie, bo skupiam się na razie na przetrwaniu ciepła i niesienia bagażu. Przechodzę obok znaku sygnalizującego szkole, przyśrubowania na środkowej osi koła przestraszony że to ślady po kulach. Obok tabliczki podkreślające prawa do prywatnego terenu i zakazu używania narkotyków na terenie szkoły. Wzrasta mi delirium, a anxiety w normie. 

Przezroczyste niebieskie niebo nie zasłonięte żadnym wysokim budynkiem, jaży światłem ultrafioletowym robiąc mi na głowie sadzone jajko. Otyłe manekiny z chmur odzwierciedlają rzeczywistość w której nie da się wykonywać dziennych kroków, gdzie hipersklepy najczęściej jedyne w promieniu kilku kilometrów dowożą Ci jedzenie, będąc przy tym najbardziej konkurencyjne cenowe na rynku. Kalkuluje ryzyko niesienia drogiego aparatu na ramieniu i czy mogę przejść skrótem przez ulicę pełną kamperów. Jedyne skojarzenie mam niestety z GTA, a naprawdę blisko tej growej organizacji przestrzeni i absolutnie nie szokuje mnie że tak zajebiście jeździ się w niej autem – bo auta tutaj to skóra którą nosisz. Kosze do koszykówki na prywatnych betonowych podjazdach z flagami nawołującym do kochania jezusa i błogosławienia papierowych domów z dykty, podatne na zbawienne potopy i huragany. Flagi w takiej ilosci tracą swoja mityczną moc. Strefa publiczna prawie tu nie istnieje, pewnie dlatego wszystko jest prywatne. Pola golfowe to jedyne zielone przestrzenie na mapie, a dróżki dla meleksów mają zakaz spacerowania. Mrożone jedzenie jest najtańsze i pewnie dlatego istnieje Erewon.

Zacznijmy od tego, że budowanie miasta na pustyni to bezczelny koncept. Stare miasto Arizony na etykiecie, z tamą na czele. Zbiorniki z wodą w miejscu olejów napędowych na stacjach benzynowych. Woda destylowana leży obok pitnej po podwójnej osmozie, a purified to już przynależność. Reklamy reelekcji bohaterów którzy w końcu wybudują sztuczny akwen wodny, slogan wysnuty na potrzeby kampani przejecia wladzy. Dostęp do rezerw powierzchniowych, źródlanych i rezerw na wypadek suszy przydają się tylko w suszy, a wejścia do parków narodowych jest płatne. Wodne bezpieczeństwo jest zbyt ważne na alarmizm czasu wyborów, a jednak zbladłe slogany od promieni słonecznych mówią odwrotnie. 

“Temperatura 110 stopni i topnieje turyzm. Kościoły rozwożą bezdomnych o poranku i zbierają ich wieczorami, żeby zabić ostatki przechodniów just to prove the point” – czytam w lokalnej gazecie. Nikt i tak nie posłucha. Wierzę w głębi mojej europejskiej duszy że najwięksi gracze tutaj to nie Ci występują na boisko by zrobić “home run”, tylko Ci co staną do kija gdy potrzebuje ich drużyna. Zobaczymy. 

Wybudowanie tutaj godnej zaufania komunikacji publicznej brzmi naprawde latwo kiedy patrzy sie na mapę miliona skrzyżowań. Po pojeździe jeżdżącym po jednej ulicy do przodu, na zielonej fali rozwożące pasażerów eliminując problem nagrzewających się ogromnych silników. Dogrzewanie klimatyzowanej pustyni. Pogoda pozwala wyobrazić sobie że autobusy jeżdżą tu na słońce w czasie rzeczywistym – a tak naprawde zasila ją tutejsza biedota. Różnica klas w Arizonie jest pierwszą rzeczą która się rzuca na oczy i czuć to za każdym razem gdy wsiadasz tutaj do autobusu. Kierowcy nie chcą zapłaty, odpychają twoja rękę przed zakupem biletu, jakby w zdenerwowaniu przed zatrudniająca ich firmom. 90% to meksykanie, albo czarni. Pani śpiewa w autobusie, samochód sa oknem bansuje dupciom do dźwięku w jej airpodsach. Ludzie wsiadaja z zakupami na przecznicy I wołając do kierowcy wysiadając dziękując mu ciepło. Wrzucają do automatu ile mają, ile mogą I ile kierowca pozwoli. Bywa ze prowadzacy zatrzyma sie na stacji, kupi sobie picie, zagada do bezdomnego – co moze zaburzy punktualnosc – ale nigdy nie będziesz tutaj nielegalny.

Probujac doświadczyć drugiej strony monety zamówiłem autonomiczny samochód z dziewczyną na spółę. Patrzę zza szyby waimo, pyrka mi muzyczka z windy aby oswoić nasz strach. Tylko dwa szejki czekoladowe w zyciu beda idealne, tylko w 54 minuty od pierwszego zmrożenia, tylko przy idealnych 74 farenheitow – myślę. Chyba łapię nowa strukture na którą mnie długofalowo nie stać. Tęsknię za komfortem zanim wysiadłem. Zamówić robota po idealnego szejka?

Nie mieliśmy wyboru, wynajęliśmy samochód, a wraz z tym naładowaliśmy trochę energii, bo tutaj w samochodzie sie serio odpoczywa, ale też szybko rozchorowuje jak przestajesz się kłócić o zmianę temperatury.. Zatrzymuje nas policja w pick-upie wyglądającym jak wielki buldog, wyraźnie najszybszy i najwidoczniejszy na autostradzie. Policjant prawie skala gwiazdy filmowej. Miaruje kroki, zaglada z bezpiecznego dystansu do każdego okienka, przez okulary, bez okularow, zawieszając je na okraglym przeżartym od slonca okrągłym nosku. 24 mile ponad limit, bez mandatu, 24 mile ponad limit bez prawa jazdy, dodatkowe 24 pounds w okienku z orientacyjna wagą okreslona przez policjanta patrzac krotko do srodka samochodu. Tak, waga jest jedna z kategorii na mandacie. Musimy wrócić i powiedzieć że przestrzelił za dużo o 7. Zachowujemy jednak ten talon żeby wystrzelić 5 siódemek w kasynie wysyłając na zająca samochód przed nami, by następny po drodze policjant na motorze nie spisał nas za niedopatrzenie następnej zmiany prędkości. Przeszmuglowaliśmy się przez tą dwupasmową pustynie. Teren tak wielki że z podziwem myślę o nielegalnych imigrantach. Przestrzeń jest, infrastruktury na ulicy dla nich nie ma, a jak mówią reklamy narkotyki nie są dobrym pomysłem na słońcu. Reklamy mówią o tym że narkotyki nie są dobre na słońcu – a słońce to jest dobre tu tylko dla kaktusów.

Czteropasmowa autostrada do nieba studiów filmowych Universala, uniwersalnych filmow dla wszystkich niezależnie od wieku made in Holly-wood, w czasach paleolitu gdy lasy były uniwersalnie święte.. Helikoptery nadlatują znad palem, dźwięk odbija się o obwodnice i zawija ósemkę. “Pożar”, piszą w mediach społecznościowych strażacy, “centrum sztuki współczesnej zagrożone spłonięciem”. Zjeżdżamy niczym mała mrówka ustępując kombajnowi na zaoranym niczym pasy samochodowe polu i trafiamy prostopadle w zaparkowany samochód zarysowując kołpak. W paryżu by przeszło, w stanach zostawia się za wycieraczka wizytówkę z nazwą twojego bilbordowego ubezpieczyciela-przyjaciela. “Ciekawe co zrobiłby waimo w dylemacie wagonika” siedzimy i gadamy czekając na kontakt z rentalem. Baner “królewskiej kolizji” nad nami, myślę o słodkim Jamesie I jego numerze telefonu który wyświetla mi się na chmurce. Zastanawiam się czy to on odbierze, czy sekretarka. Rezygnuje. 

“Kocham Anie, nie wiem czemu na nią krzyczę ciagle :(((((( bede lepszy….panie…” Zapisuje mi na telefonie dziewczyna. 

Wracam myślą do wszystkich bilbordów , bo chce być teraz pragmatycznym z zimną krwią, nawet jeśli wykupione ubezpieczenie pewnie pokryje utworzona rysę. Czy moje ubezpieczenie zdrowotne pokryłoby gdyby wypadek był większy? Nie wiem, bo śmierć w Ameryce to tabu – wystarczy popatrzeć na najbardziej popularna reklama papieru toaletowego. To “chusteczki do łazienki” – nie papier toaletowy. Zawoalowany kreskówkami, rysunkami, zabawą która odciągnie Cię od obrzydzenia bycia człowiekiem. Seksualność tylko na filmach, bo potrzebny jest wentyl, więc niech będzie i ten uniwersalny. Moim zdaniem sprawę śmierci oddaje się tutaj mądrzejszym, wielebniejszym i bardziej doświadczonym w umieraniu. Tym co decydują o dołączeniu do wojny, albo tym co poświęcają się dla dobra państwa i przekazują traumę weterana. Z ubezpieczeniem nie było problemu, ale swoje kosztowało. Dobrze, że moja dziewczyna stresowała się jazdą na pięcio pasmowej autostradzie i uparcie wykupiła. 

Jedziemy z kimś samochodem, kto nas podwozi i słucham jak gość który pracuje w laboratorium musiał przewieźć swojego psa przez granice miedzy Kanada a stanami, żeby oddać go firmie kriogenicznej. Miał styropianowe pudełko, papiery z firmy i udalo mu się przewieźć. Wyobrażam sobie tylko miny strażników kiedy tłumaczył mu jak definicja śmierci i moment odejścia przesuwa się wraz z rozwojem technologii, a powszechna medycyna nie nadąża nad nowinkami. No i przewiózł, pierwsza poprawka zadziałała. Dziewczyna zapytała go w drodze czemu się tak przejmuje skoro to taki stary pies, a on na to, że “pieniądze zawsze mozna zarobic, żyjemy w okropnym kapitalistycznym świecie, ale chuj w to, dopóki żyjesz możesz je zarobić, jak nie żyjesz nie mozesz – wiec czemu nie”, jakby z poczucia winy, że był zbyt zapracowany, by wysłać swojego psa na operacje. 

30 procent domostw w detroit nie ma samochodu, a na przestrzeni 5 ciu kilometrów nie ma często jednego sklepu spożywczego. Za mała koncentracja ludzi sprawia ze nie oplaca sie sprzedawac pożywienia. Fast Foody są na tyle tanie, że nie opłaca się jechać do supermarketu. Jestesmy w pofabrycznym budynku nieprzeznaczonym do życie gdzie wynajęliśmy przypadkowo (serio) loft. Ściany z dykty, słychać najmniejszy ruch psa nad nami i jego nie obcięte pazury. 

Klamki nieprzeznaczone do przekręcania jeśli nie masz siły w nadgarstku. Wygląd super, funkcjonalność mała – jak to z instagramem czy – airbnb.

Drogeria z lekami na kaszel z fioletowym leanem i słodkie picia, a w nazwie sklep ma “greens”. Papierosy z reklamami kowboi które zakazano w Europie jakieś pół wieku temu. Będąc we Francji patrzysz na szarą paczkę, skojarzenia sięgają maksymalnie koloru dymu, a tutaj pif paf, dym z lufy, podkowa ociera się o sproszkowaną czerwoną skałę, podbijasz wagon towarowy całując dziewczynę rysując ostrogami ze skórzanych podpisanych na podeszwie butami koło i napędzasz dmuchnięciem biegacze. Palą tu serio chyba jedynie czarni, gdzieś tylko za 6 stą milą gdzie wszyscy mi mówią że lepiej się nie pałętać, chyba, że chcesz być w teledysku. Obraz faceta siedzącego w living room, pod jedna ręka karabin a druga trzyma dziecko – opowiada jak zmienia się dla rodziny. Wysadzane gwizdki blood diamonds z opuszczonych budynków detroit, Ci co nagrali hit – przywołują cyber trucki. Tutaj nie widziałem jeszcze ani jednego, więc niech sobie żyje w mojej wyobraźni nad kultura tego miejsca. Wszyscy są tu “zapięci” bo z buta sie nie da jak żyjesz już za 2 gą milą od centrum. Wampiry są undercover bo jeżdża w timeless autach z podskakującą dupcią I wabią wilkołaki wychylające głowy z urbexu.

Przez przypadek czekaliśmy na busa obok 8mej mili gdzie wychował się eminem. “Im not afraid” i łapię moją dziewczynę za rękę nad krawędzią chodnika w stronę ulicy. Wsiadamy  do busa na opuszczonej przez boga pętli coś jakby opuszczonej stacji benzynowej – nie znanej mapom, a znanej kierowcom. Jadę znowu tym autobusem i czuję na nowo jakiegoś rodzaju ciepło, albo realność, bo czuję, że lubię tych ludzi z dołu hierarchii społecznej i doceniam ich opór I oddolność bardziej niż białasów. Ludzie z wiadrami I grabiami próbują uczynić opuszczone przestrzenie przynajmniej nie-wystające spomiędzy zamieszkanych. Grabią grupami trawniki i układają odpadające deski. Tkanka społeczna “organiczny deweloper” który wystawia oczyszczone przestrzenie za 30 000 dolarów dla miasta. Brzmi to jak jakaś realna kwota do uzbierania za życia na mieszkanie, zwłaszcza że raczej tam skąd jestem mieszkania potrafią kosztować około połowy miliona, a prospekt takiego bezpieczeństwa niesamowicie odległy z zawodem artysty. Może w tym względzie jako student-turysta jestem jakby jednym z nich, a oni chętnie Cię w tym autobusie witają i żegnają jak wychodzisz. Brzmi to jak tekst z R&B, a rura pierdzącego autobusu zarzuca stopę. 

W Niemczech nikt nie życzy Ci miłego dnia na wyjściu z komunikacji publicznej, a na pewno nie tak dźwięcznie. 

 

ENG:“American auto?-buses?”

The buses in Berlin carry a cross-section of society on their frames. At times it’s amusing to see the mix of contrasting social classes, different cultures, and wildly divergent views on how loud one can be, how accustomed you are to personal space, or smells that don’t always reveal a person’s attitude. The cameras mounted on the ceiling provide a certain sense of security when a young, wide-eyed passenger—smelling of mint liqueur-flavored toothpaste—rushes past you. Driver is a sort of patron, a transporter from one side of the neighborhood to the other, where new LED streetlights guide you instead of old ones, and crime is visible—illuminated by white light on an old-fashioned, soda-lit night.

I arrived at the airport, a geographical shift to “no geography,” because airports rarely remind me of the country where they’re built—they speak rather to everything that’s within reach and nothing at once. I’m afraid of all this—of what my internet cookies have collected lately—because I’m not quite sure what’s controversial from an international security perspective and whether they’ll sift through my digital footprint. Are my photos from Ukraine going too far, what about the photos from underground parties in Berlin? I also felt embarrassed by my text on longevity, because I thought that the very act of being critical might be off-limits to them? Just as the bus tolerates my appearance, the plane tends to ask me for ID before I even think about buying alcohol—and I try not to drink since a month. 

I look at the airplane cabin like a “primitive German.” A credit card reader in the controller for the personal TV screen on the plane, and here I am—an analog, paper-based product in my carry-on luggage, imported from the GDR. A cable bent out of frustration at the lack of games on the Game Boy-style remote wires me into a sense of security as we climb and have to fasten our seatbelts. My dreams of tapping out letters on the tiny keyboard on the back vanish along with the touchscreen in front of me. The real “game of paying” begins, and the casino is surviving the turbulence during the climb to 40,000 feet. Non-American-sized restrooms on American airlines operated by British carriers. They’re separated from the check-in counter by a single cubicle, as if they’d started colonization all over again 250 years ago. They also rolled back my online check-in, just in case I was carrying data on foundation of European breweries older than the founding of the United States—data intended to make a mockery of my destination. I’m getting into the spirit of all the stereotypes I’ve picked up from the media about the U.S., and the TV only deepens my prejudice. “Replay” is the brand of my underwear, I notice, and in the airplane’s water dispensers, there’s Coca-Cola instead of water. We’re flying through a bumpy, congested Pepsi turbulence.

I get off at one of the sections of the generated Arizona biome—somewhere near the sources of that famous 3-liter green tea in a jug the size of a motor oil can. I’m not entirely sure what or where I am because I was rotating the compass on a map saved in Google Maps, and when I turned around, all I saw were pickup trucks roaring by, meanwhile in airplane mode. Accustomed to short distances, I catch a nondescript bus as it’s pulling away; the female driver is choking on her dentures, and a guy in a Hello Kitty cap and short skirt is growling at people with skin as dark as his own. I got into the air-conditioned interior to escape the growling cars, but to no avail. I pull the analog cord to stop the vehicle and move away from the “tweaker.” The ads on the bus, visible from the inside like a fly’s eyes, protect you from the Cali life sun, but not from the ice-cold Ice Tea Slushy AC. Achoo—my sneeze unleashes a demon. “Apsik”—I correct myself in front of the whole bus, but no one notices.

“Accident or injury”—sweet James, he’s posting his number on the billboard as if he were looking for a girlfriend—but he’s looking for me. His eyes are printed, but they seem to be watching over your safety. Slogan Scrabble for money. I think of all the brands I say without realizing what they mean. CleaneX, Pampers, Adidas—it’s just that when something happens, from the depths of my memory, I recall a slogan that greases my frontal lobe with Reese’s, and I start drooling. I fall asleep by the small window in my room that looks like it’s straight out of the “Little Soft” logo. There’s no escaping this country’s visual design.

I celebrate the first day below 100 degrees Fahrenheit like it’s my birthday. I walk past a piñata stand. The texture of the oversaturated green artificial grass brushes against my ankles. The first self-driving cars, looking like triceratops with cameras instead of defensive bumps, face off against other larger, more heavily advertised dinosaurs. Survival of the fittest—to the brands. “Tanks” roll into gated communities named after people who’ve made it—and those who’ve made it are the ones living in these gated communities. The first cars without front license plates are for people with the right connections—risk-takers who refuse to be blinded by the xenon headlights coming from the opposite direction. Before leaving, I uninstalled my scripted apps so as not to give the impression that I’m protecting my data, but it’s clear that the cars—which are sometimes bigger than the RV you live in—are trying to be unrecognizable from the front. Their faces are different here; they express different emotions—I don’t know what yet, because for now I’m focused on surviving the heat and carrying my luggage. I walk past a school sign; the bolt holes on the center of the wheel make me fear they’re bullet holes. Next to it is a sign emphasizing the rights to private property and the ban on drug use on school grounds. My delirium is rising, but my anxiety stays at norm.

The clear blue sky, unobstructed by any tall buildings, glows with ultraviolet light, frying an egg on my head. Obese cloud-like figures reflect a reality where it’s impossible to take a daily walk, where hypermarkets—often the only ones within a few kilometers—deliver your food to you, while also being the most competitively priced on the market. I weigh the risk of carrying an expensive camera slung over my shoulder and wonder if I can take a shortcut through a street full of RVs. Unfortunately, the only thing that comes to mind is GTA, and it’s really close to that game’s spatial geographical layout—and it absolutely doesn’t surprise me that driving here is such a blast—because cars here are the skin you wear. Basketball hoops on private concrete driveways with flags calling for love of Jesus and blessings on paper houses made of plywood, vulnerable to salvific floods and hurricanes. Flags in such abundance lose their mythical power I got to say. The public sphere is practically nonexistent here—probably why everything is private. Golf courses are the only green spaces on the map, and the paths for golf carts are off-limits to pedestrians. Frozen food is the cheapest—and that’s probably why Erewon exists.

Let’s start with the fact that building a city in the desert is a brazen concept. An old Arizona town on the label, complete with a dam. Water tanks where diesel fuel used to be at gas stations. Distilled water sits next to reverse-osmosis drinking water, and “purified” is like an affiliation. Re-election ads for the “heroes” who will finally build an artificial reservoir—a slogan concocted for the campaign to seize power. Access to surface water, spring water, and drought reserves is only useful during a drought, and entry to national parks comes at a price. Water security is too important to be subject to election-season alarmism, and yet the sun-faded slogans say the opposite.

“Temperatures at 110 degrees and tourism is melting away. Churches drop off the homeless in the morning and pick them up in the evening, just to drive away the last remaining tourist—just to prove the point,” I read in the local newspaper. No one will listen anyway. I believe, deep in my European soul, that the biggest players here aren’t the ones who step onto the field to hit a “home run,” but those who step up to the baseball bat when their team needs them. We’ll see.

Building a reliable public transit system here sounds really easy when you look at a map of a million intersections. Imagine a vehicle traveling down a single street, riding a green wave to transport passengers while eliminating the problem of huge engines overheating – heating up the already air-conditioned desert. The weather makes it easy to imagine that the buses here run on sunlight in real time—but in reality, they’re powered by the local poor. The class divide in Arizona is the first thing that catches your eye, and you can feel it every time you get on a bus here. The drivers don’t want to be paid; they push your hand away before you can buy a ticket, as if they’re indignant about the companies that employ them. Ninety percent of passengers seem to be Mexican or Black. A woman is singing on the bus, a car outside the window is blasting music and twerks with its trunk. People get on with their groceries at the corner and call out to the driver as they get off, thanking him warmly. They put whatever they have, whatever they can, and whatever the driver allows into the fare box. Sometimes the driver will stop at a station, buy himself a drink, strike up a conversation with a homeless person—which might disrupt the schedule—but you’ll never be an illegal immigrant here.

To see the other side of the coin, I ordered a self-driving car to share with my girlfriend. I look out through the Waimo window, and music from the elevator plays softly to ease our fear of robots. Only two chocolate milkshakes in my life will be perfect—only within 54 minutes of being first chilled, only at the ideal 74 degrees Fahrenheit—I think. I think I’m getting used to a new routine that I can’t afford in the long run. I miss the comfort I had, even before I got out of the car. Should I order a robot to make the perfect milkshake?

We had no choice; we rented a car, and with that, we recharged a bit, because here in the car you can really relax, but you also get sick quickly once you stop arguing about the temperature… We’re pulled over by a police officer in a pickup truck that looks like a giant bulldog—clearly the fastest and most conspicuous vehicle on the highway. The officer is almost movie-star material. He paces back and forth, peering through his glasses—or without them, perching them on his round, sun-weathered nose—at each window from a safe distance. 24 miles over the limit, no ticket; 24 miles over the limit without a driver’s license; an additional 24 pounds noted on the ticket based on the officer’s rough estimate after a quick glance inside the car. Yes, weight is one of the categories listed on the ticket. We have to go back and tell him he overestimated it by 7. We’re keeping this ticket, though, to hit five sevens at the casino—sending the car in front of us as a decoy so the next police officer on a motorcycle along the way doesn’t ticket us for missing the next speed limit change. We snuck through this two-lane desert. The area is so vast that I can’t help but admire the illegal immigrants. There’s plenty of space, but no street infrastructure for them, and as the ads say, drugs aren’t a good idea in the sun. The ads say that drugs aren’t good in the sun—and the sun here is only good for cacti.

A four-lane highway to the heavens of Universal Studios, universal movies for everyone regardless of age, made in Holly-wood reminiscent of Paleolithic Age when forests were universally sacred. Helicopters fly in from above the palm trees; the sound echoes off the ring roads and traces a figure-eight. “Fire,” firefighters write on social media, “contemporary art center in danger of burning down.” We swerve like a tiny ant, giving way to a combine harvester in a field plowing car lanes, and crash perpendicularly into a parked car, scratching the hubcap. In Paris, it would’ve been overlooked; in the States, you’d leave a business card with the name of your billboard-advertised insurance company-friend under the windshield wiper. “I wonder what Waimo would do in the trolley problem,” we sit and chat while waiting for the rental company to get back to us. The “royal collision” banner hangs above us, and I think of sweet James and his phone number, which pops up on my screen. I wonder if he’ll answer or if it’ll be his secretary. I give up.

“I love Anie, I don’t know why I’m always yelling at her :(((((( I’ll be better… Lord…” My girlfriend types this into my phone.

My thoughts return to all the billboards, because I want to be pragmatic and keep a cool head right now, even if the insurance I bought will probably cover the scratch. Would my health insurance cover it if the accident had been more serious? I don’t know, because death in America is taboo—just look at the most popular toilet paper commercial. It’s “bathroom wipes”—not toilet paper. Veiled by cartoons, drawings, and fun that distracts you from the disgust of being human. Sexuality is only in movies, because we need an outlet, so let’s just go with this universal one. In my opinion, the matter of death is left here to those who are wiser, more revered, and more experienced in dying—those who decide to join the war, or those who sacrifice themselves for the good of the country and pass on the trauma of a veteran. There was no problem with insurance, but it cost a pretty penny. It’s a good thing my girlfriend was stressed about driving on a five-lane highway and insisted on getting it.

We’re riding in a car with someone who’s giving us a ride, and I’m listening to a guy who works in a lab explain how he had to transport his dog across the border between Canada and the U.S. to hand him over to a cryogenic company. He had a Styrofoam box, paperwork from the company, and managed to get him across. I can just imagine the expressions on the border guards’ faces as he explained to them how the definition of death and the moment of passing shifts with technological advancements, while conventional medicine can’t keep up with the latest developments. Well, he got the dog across—the First Amendment worked. On the way, a girl asked him why he cared so much since it was such an old dog, and he replied that “you can always make money—we live in a terrible capitalist world, but fuck it, as long as you’re alive you can make it; if you’re dead, you can’t—so why not,” as if out of guilt for being too busy to send his dog for surgery.

30 percent of households in Detroit don’t own a car, and within a 5-kilometer radius, there’s often not a single grocery store. The low population density makes it unprofitable to sell food. Fast food is so cheap that it’s not worth driving to the supermarket. We’re in a post-industrial building not intended for living, where we accidentally (seriously) rented a loft. The walls are made of plywood; we can hear the slightest movement of the dog above us and its uncut claws. The doorknobs aren’t designed to be turned unless you have wrist strength. It looks great, but it’s not very functional—just like with Instagram, like Airbnb.

A drugstore with cough medicine in purple bottles and sugary drinks, and the store’s name includes “greens” in its name. Cigarettes with cowboy ads that were banned in Europe about half a century ago. When you’re in France, you look at a gray pack, and the only thing that comes to mind is the color of the smoke, but here—bang bang—smoke billows from the barrel, a horseshoe scrapes against powdered red rock, you flip a freight car while kissing a girl, drawing a circle with spurs using your leather shoes signed on the soles, and you send runners racing with a puff of air. I think the only people who really smoke here are Black folks, somewhere over 600 miles away where everyone tells me it’s better not to hang around, unless you want to be in a music video. The image of a guy sitting in the living room, a rifle in one hand and a child in the other—he talks about how he’s changing for his family. Blood diamonds blasting from abandoned Detroit buildings; the ones who recorded the hit—they conjure up cyber trucks with their iced out whistles. I haven’t seen a single one here yet, so let it live on in my imagination about the culture of this place. Everyone here is “strapped” because you can’t get by on foot when you live two miles from downtown. The vampires are undercover—they drive timeless cars with hopping lowriders and lure werewolves peeking out from derelict buildings.

By chance, we were waiting for the bus near the 8th Mile, where Eminem grew up. “I’m Not Afraid,” and I grab my girlfriend’s hand over the edge of the sidewalk toward the street. We get on the bus at a godforsaken terminal—something like an abandoned gas station—unknown to maps but known to drivers. I’m riding this bus again and feel a kind of warmth anew—or perhaps a sense of reality—because I feel that I like these people at the bottom of the social hierarchy and appreciate their resilience and grassroots spirit more than I do the white folks. People with buckets and rakes are trying to make the abandoned spaces at least blend in with the inhabited ones. They rake the lawns in groups and lay down loose planks. The social fabric—an “organic developer”—who puts these cleaned-up spaces on the market for $30,000 for the city. That sounds like a realistic amount to save up for an apartment in a lifetime, especially since back where I’m from, apartments can cost around half a million, and the prospect of that kind of security feels incredibly distant from an artist’s career. Maybe in that regard, as a student-tourist, I’m sort of one of them, and they gladly welcome you on that bus and say goodbye when you get off. It sounds like lyrics from an R&B song, and the exhaust pipe of a farting bus kicks up a cloud of smoke.

In Germany, no one wishes you a nice day when you get off public transportation—and certainly not in such a melodious way.